Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HET BEGRIJPEN VAN DE VOLWASSENEN-WERELD

De pipo moest iets regelen bij de bank.
Want hij is nu 18.
Dus zijn kinderspaarrekening moest worden opgeheven.

We liepen de bank binnen.
“Hu?”, zei ik.
Ik was duidelijk al heel lang niet bij dit filiaal geweest. Ik keek om mij heen en zocht de balie. Maar die was er niet meer.
Links stond een lange tafel met computers, waarschijnlijk om bankzaken op te doen.
Rechts stond een speelhoek voor kinderen en iets wat leek op een ‘zakelijk keukenblokje’; een soort van bar met daarachter een rij kastjes. Er stond niemand in ‘de bar’, maar hij was wel opgesierd met een vaas met nepbloemen.
In het midden was er een zithoek gecreëerd met een televisie waarop bankfilmpjes werden afgespeeld.
Oke, waar moesten we naartoe. Niet op de computers, geen zin in de speelhoek, niemand achter de bar, dus dan maar zitten op de bank en naar bankfilmpjes kijken.
“Ligt het nou aan mij of is dit een heel raar keuzemenu”, vroeg de pipo.
“Dat laatste”, zei ik.
“Oke”, zei de pipo. “Dus dit is niet omdat ik net 18 geworden ben en de volwassenen-wereld nog niet zo goed begrijp.”
“Neu”, zei ik.
Het klonk een beetje weifelend, omdat ik zelf ineens ook niet meer zeker wist of ik de volwassenen-wereld wel begreep.

Daar zaten we dan, in een bank, op een bank, te kijken naar filmpjes over hypotheken.

“Dat is denk ik een medewerker”, zei de pipo.
Hij wees naar een man in een blauw pak, met nette bruine puntschoenen die een kamer uitkwam en een andere kamer weer in ging.
“Dat denk ik ook”, zei ik.
“Hij is in pak en ik ben in een spijkerbroek en op slippers. Ben ik nou niet underdressed?”, vroeg de pipo.
“Jawel”, zei ik. “Maar dat is denk ik ook de bedoeling…”
“Kan ik u ergens mee helpen?”, vroeg ineens een andere bankmedewerker.
We vertelden dat we een afspraak hadden en mochten meelopen naar een kamertje.

Daar werd binnen 10 minuten de kinderspaarrekening van de pipo omgezet in een studentenrekening zonder spaarrente, maar met de mogelijkheid om elk moment bij zijn geld te komen. Ik vroeg me tijdens het gesprek af of ik dat eigenlijk wel een goed idee vond en realiseerde me te laat dat dat niet het geval was. Maar dat was achteraf en toen stonden we alweer buiten.
Om toch nog enige educatieve waarde aan deze blunder te geven, wilde ik aan de pipo uitleggen dat je bij dit soort gesprekken beter van tevoren kunt bedenken wat je wel en niet wilt, omdat je anders willoos aan het instituut bent overgeleverd. Maar op het moment dat ik dat wilde zeggen, zei hij:

“Als ik het goed begrijp is de inrichting bedoeld om ons gerust te stellen. De pakken zijn er om ons te impressen. En het doel van het geheel is om ons aan te smeren wat zij willen.”

Volgens mij heeft hij dit stukje van de volwassenen-wereld al aardig goed begrepen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments