Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN HEEL KLEIN RAAMPJE

Grappig.
Hoe sommige consulten in groepjes lijken te komen.
Hetzelfde soort gesprek 3 x in 2 weken tijd.
Alsof het een thema is.

‘En als dat zo is’, zo bedacht ik me, ‘misschien moet ik het dan ook delen via deze weg. Want dan kan het zijn dat meer mensen het herkennen.’

Ik neem even D. als voorbeeld. Ik zag het aan de lintjes die ze trok: geïnteresseerd, nee zelfs verlangend naar meer spiritualiteit in haar leven. Maar… er ook een beetje bang voor.
Het verlangen kwam voort uit een tijd, meer dan 10 jaar geleden, toen ‘het’ er nog wel was. Toen er meer rust was, tijd voor meditatie, het gevoel van overleden dierbaren in de buurt , signalen die binnenkomen… Dat zie je vaker bij mensen. Het is er een fase, maar dan… is er ook weer de hectiek van het aardse leven. Gaat het hoofd weer domineren en lijkt ‘het’ weg te zijn. En dat geeft dan weer een gevoel van gemis.
“Alsof er een hele dimensie weg is”, zei D.
Mooi verwoord.

Toch was er ook angst voor het spirituele. Want het was wel leuk, die tijd dat haar overleden vader de lampjes liet knipperen in huis en haar oog steeds op zijn geluksgetal viel, in de meest rare omstandigheden. Maar tegelijkertijd vond ze het ook spannend. Wat was dat voor wereld? En wat zou er gebeuren als ze zich daar meer voor open zou stellen?

Controle, altijd lastig om los te laten.
Maar hoe meer controle, hoe minder ruimte voor spiritualiteit.
Dus: dilemma, dilemma.

Ik deed een voorstel:
“Stel, jij bent een huis. En in dat huis voel je je veilig. En je weet ook dat daar buiten een magische wereld is die je graag wat meer in je leven zou willen… Dan hoef je niet meteen alle deuren wijd open te zetten toch? Dat doe je in het aardse leven ook niet.”
D. schudde van nee.
“Maar een klein raampje een klein stukje openzetten… Zou dat wel lukken?”
D. knikte. Dat zou wel lukken.
“Je kunt het altijd weer dichtdoen”, stelde ik voor.
“Precies”, zie D. opgelucht.
“Nou…”, zei ik. “Dan doe je dat toch?”
“Eh… ja, maar hoe?”, vroeg D.
“Begin eerst maar eens met meditatie”, zei ik. “Dat is toch een mooi moment voor de ziel, die krijgt dan even wat meer aandacht en ruimte. Ga rustig zitten op een rustige plek, sluit je ogen en volg een tijdje alleen maar met aandacht je ademhaling. Daarna ‘zak’ je met je aandacht naar dat wat voelt als jouw midden. Stel je maar voor dat je daar in een huis zit. Een prettig huis. Met buiten een heerlijke, warme liefdevolle omgeving. En dan… zet je een raampje open. En nodig je die buitenwereld uit om daardoor naar binnen te komen. Voorzichtig, rustig aan.”
“Ja en dan?”, vroeg ze.
“Dan niks”, zei ik. “Dan kijken wat er gebeurt. Op dat moment en in je leven. Dat is het idee van controle loslaten. Dan ga je het niet regelen, maar rustig afwachten wat er gaat gebeuren…

Ik zag D. na het consult weglopen met een groot vraagteken boven haar hoofd.
En een gedachtewolkje, met daarin de woorden ‘Rare Vrouw…’

Ik neem D. als voorbeeld omdat zij mij van de week hier nog over mailde.
‘Ik vond het een raar idee, maar ik heb het toch maar geprobeerd. En tot mijn verbazing werkt het echt. Ik voel mijn vader weer dichter bij me in de buurt. Dat is al heel fijn, maar ik ervaar ook de wereld anders sinds ik dit doe. Minder angstig. En ik kan ook weer meer het mooie in mensen zien. Dat had ik niet verwacht en ik ben er erg blij mee…’

De spirituele wereld wil dolgraag met ons samenwerken.
Ons inspireren, ons helpen bij onze groei.
Ze weten precies wat we nodig hebben.
Maar ze kunnen zich niet opdringen.
Daarvoor moeten wij rust inbouwen en ze de mogelijkheid geven om dichterbij te komen.
Al is het maar via een heel klein raampje…
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments