Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE KERN VAN DE ZAAK, DEEL 2

Het was zaterdag.
Voor de 3e dag droeg ik de korreltjes van de homeopaat bij me.
Een half uurtje per dag, had ze gezegd.
Ik dacht: hoe weet ik eigenlijk of die korrels wat doen?

In het gesprek dat we hadden over mijn allergie, kwam de relatie met mijn moeder naar voren. Die was goed, tot mijn 4e; toen werd-ie verstoord. Op dat moment begonnen ook de astma en de eczeem. Benauwdheid en jeuk. Een goede weergave van de nieuwe situatie…
Het benauwde heb ik wel aardig overwonnen, ook in mijn leven. Minder angstig, meer ruimte ingenomen, dapperder geworden. Maar de jeuk, de irritatie, en het ‘geallarmeerde’ zijn gebleven.
“Hoe merk je dat in je gedrag?”, vroeg de arts.
“Als ik benaderd word, zeg ik altijd eerst nee”, zei ik. “Heel veel mensen hebben moeite met nee zeggen, maar ik zeg nee op alles. Niet omdat ik dat zo wil. Meer uit een soort van bescherming. Ik vind het vervelend als ze me benaderen, want ik ben bang dat ze over me heen gaan lopen. Als ik nee zeg, gaat het weg, hoop ik. Ik neem ook nooit de telefoon op. Mijn voice mail luidt: ik neem niet op, maar ik bel wel terug.”
De arts moest vreselijk lachen.
Dat snapte ik wel.
Maar tegelijkertijd ben ik er ook een beetje klaar mee.
Het klopt niet meer.

“Oke”, stelde de arts vast. “Dus je moeder is ernstig over jouw grenzen heengegaan. Als we ervan uitgaan dat dat een rol heeft gespeeld bij het ontstaan van je allergie, dan moet je dus je moeder juist tot je gaan nemen.”
“O”, zei ik.
Ze dook in de boeken en typte wat in op de computer.
“Ik denk dat we het moeten zoeken in de dieren. Als je moeder een dier is, waar zou je dan aan denken?”
Dat vond ik een hele lastige vraag.
“Een slang?”, vroeg de arts.
Ik liet het hele dierenrijk een beetje passeren en moest toegeven dat een slang wel het dichtst in de buurt kwam.
“Wurgslang of gifslang?”
Jeetjemina.
“We testen het wel even”, zei de arts.

Ik mocht liggen op een bank. En ze legde steeds een ander buisje op mijn buik. Van een ging mijn maag meteen rommelen. Ik zag het beeld voor me van een moeras waar gassen uit kwamen. Van een ander kreeg ik een zwaar en benauwd gevoel. En van nog een andere kreeg ik het gevoel dat je krijgt als iemand een noot op een cello speelt. Zo’n zware trilling tot diep in je onderbuik.
“Leuk”, zei de arts. “De eerste is de gifslang, de tweede de wurgslang en de derde een zout dat gaat over moederschap.”
Ik was verrast dat alleen al het vóelen van een paar korreltjes fysiek zoveel met me deed.
“Dat houdt wel in dat je ze nog niet moet gaan innemen, want dat wordt misschien te heftig. Een half uurtje per dag bij je dragen is genoeg”, zei de arts.

Dat deed ik.
Maar hoe zou ik weten wat er gebeurde?

Van zaterdag op zondag, had ik een droom. Ik stond voor de zaal voor een demo en ik nam het programma door met het publiek. Ineens stond mijn moeder op. Ik schrok enorm dat ze in de zaal zat. Ze zei dat een deel van het programma niet deugde. Ik zei, nogal scherp, dat ze zich er niet mee moest bemoeien en dat we het zo gingen doen zoals ik het had bedacht.
Dat vond ik zelf nogal wat. Zelfs in die droom.

Ik werd extatisch wakker.
Wat een geniale droom.
Ik had me verzet!
Ik had niet over mij heen laten lopen!
Ze moest zich er niet mee bemoeien.
We gaan het gewoon doen zoals ik het had bedacht…
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments