Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE KERN VAN DE ZAAK

Ik ben een allergie-patiënt.
Al vanaf mijn 4e jaar.
Astma, hooikoorts, maar vooral eczeem spelen een grote rol in mijn leven.

Als iets er al zo lang is, wordt het onderdeel van je leven. Je past je erop aan. Je doet bepaalde dingen niet en andere dingen wel. Een van de redenen dat ik zelfstandig ondernemer ben, is dat ik vaak maar weinig slaap krijg vanwege allergie-aanvallen in de nacht en dus ben ik niet geschikt voor een 9-5-baan. Ik moet de vrijheid hebben om ergens op de dag bij te kunnen slapen, anders raak ik oververmoeid. Vind ik dat een straf? Nee, het is oke. Zelfstandig ondernemer zijn bevalt me prima. En over de slechte nachten heb ik geen mening meer. Het is er gewoon in mijn leven. Zoals er ook regen is. En slakken in de tuin. Je dealt ermee. Punt.

Voor een allergie is er in het reguliere circuit niet echt een behandeling. De symptomen worden voornamelijk onderdrukt via anti-histaminica en hormoonzalven. Ik ben heel dankbaar dat die middelen bestaan, want ze maken het leven dragelijk. Maar ben daarnaast ook altijd op zoek gebleven naar andere behandelwijze. Van haptonomie, tot ademtherapie en van antroposofie tot creatieve therapie en psychologie... En naast het feit dat bijna al die behandelingen tot iets van verlichting hebben geleid, heb ik er ook heel veel andere dingen van geleerd.

Ik ben dus een soort van dankbare allergie-patiënt.

Het gevaar van deze houding van acceptatie van je ziekte is dat je je er echt helemaal mee verzoent. En toen het dit voorjaar ineens weer erger werd en een grotere impact kreeg op mijn leven, voelde ik daar ineens heel sterk verzet tegen. Ik dacht: ik wil er echt verder van af. Maar waar zat nu nog een ingang?

Een vraag stellen is een antwoord verwachten.

Er begonnen mij ineens allemaal dingen op te vallen aan mezelf. Aan mijn gedrag. Dingen die ik voorheen ‘normaal’ vond en die ik nu begon te zien als ‘allergisch gedrag’. De kern van een allergie is dat het alarmsysteem van je lichaam te scherp staat afgesteld en dus bij het minste of geringste afgaat. Tranende ogen, jeukende huid, rode vlekken en benauwdheid zijn signalen van het lichaam dat je in een toxische omgeving zit. Maar pollen zijn niet toxisch. En kattenharen ook niet. Het is je druk maken om niks. En eigenlijk begon me op te vallen dat ik dat zelf ook vaak doe. Dat dat een manier van leven is geworden en dat die eigenlijk niet meer bij me past. Ik legde dit verhaal voor aan een homeopathische arts en die vond het wel interessant klinken. Dus we maakten een afspraak.

Gisteren reed ik erheen.
Haar huis lag aan een vrij drukke weg en ze had een eigen oprit.
Ik parkeerde de auto op de oprit en liep naar binnen.
We begroetten elkaar.
“Even voordat we beginnen”, zei ik. “Ik sta op je oprit en moet straks achteruit die drukke weg opdraaien. Lukt dat een beetje, of denk je dat ik beter kan proberen te keren?”
Kijk, daar was-ie weer.
Druk maken om niks.
Nou ja, een voordeel:
we zaten meteen bij de kern van de zaak…
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment