Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

SAVED BY THE DOG

Unknown

Mediumschap is mooi.
Het is mijn leven.
En misschien nog mooier dan het mediumschap zelf, is om het door te mogen geven…

Het was een lesdag gisteren. Lesdag 6 van het eerste jaar van de Jaaropleiding Mediumschap. En van tevoren vroeg ik het me af: wordt dit de dag… De dag dat ze, na 5 hele lesdagen en (hopelijk) veel mediteren tussendoor, klaar zijn om het zelf te gaan doen, om te gaan ‘fietsen zonder zijwieltjes’.

Iedereen geeft weer anders les. Ikzelf houd ervan om het leerproces van contact maken met de spirituele wereld in het begin in een cirkel te doen. Zo kan ik het begeleiden en kunnen anderen meekijken en daar ook weer van leren. Het is intensief, maar ik zie dat mensen er heel veel van leren. En ja hoor, na een aantal contacten in de cirkel, voelde ik dat ze vandaag klaar waren om in tweetallen te gaan werken.

Ze splitsten zich op in tweetallen en besloten wie er het eerst zou beginnen. Ik liep rond. En keek. Wat gebeurt er? Sommigen zie je heel doelgericht een contact maken, alsof ze het al heel vaak hebben gedaan. Die fietsen als het ware zo weg. En anderen zie je wiebelen en vallen, daar moet je dan even naartoe.
“Help!”, riep L.
Ze was ‘gevallen’.
Ik erheen.
“Het lukt niet. Mijn ontvangster herkent wel stukjes, maar niet genoeg om het echt zeker te weten wie ik hier voel. Volgens mij komt mijn hoofd er steeds tussen.”
Dat is een veelvoorkomend probleem. Je voelt een stukje informatie en het hoofd gaat er meteen van alles van maken. Het vraagt veel oefening en veel meditatie om daarmee om te leren gaan. Ik ga erbij zitten. Probeer te helpen. Het lukt niet echt.
“Nou zie ik weer een hond”, zegt L.
“De overleden vrouw waar ik aan moest denken, had geen hond”, zegt de ontvangster.
“Hoho”, zeg ik. “Wacht even. Vertel eens wat meer over die hond.”
Het punt is: ik voel de hond ook. Heel sterk zelfs. Dus die gaan we niet zomaar wegsturen.
L. beschrijft de hond.
“Ze was heel speels. Ze mocht niet op de bank, maar dan ging ze er zo vlak tegenaan zitten, met d’r kop zo op je knie. En ze hield van zwemmen. Echt dol op zwemmen, voel ik.”
“Dat herken ik bij mijn eigen overleden hond!”, zegt de ontvangster. Het raakt haar zichtbaar.

“Weet je wat hier gebeurt?”, zeg ik tegen L. “Je bent gered door die hond. Want je was aan het worstelen om uit je hoofd te komen. En als iemand je daarbij kan helpen, dan is het wel een hond. Want die kent dat probleem namelijk niet. Die zit nooit in zijn hoofd. Dus die kan het je perfect laten voelen hoe je dat doet. Zo dus.”

Het was een prachtig moment.
Het ging over over de liefde en intelligentie van de spirituele wereld.
En over leren, van elkaar en van dieren.
Die ons op zulke belangrijke dingen kunnen wijzen...
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments