Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

NIET MEER ZENUWACHTIG VOOR DE RADIO

De eerste keer was tijdens mijn studententijd. Met een groep studenten organiseerden we een congres over… o, wat erg, ik weet het niet eens meer precies… iets met vertalen. Frits Spits had in die tijd ook een radioprogramma over Taal en nodigde ons uit om te komen praten en ik mocht het doen.
Ik weet nog dat ik het gesprek later terugluisterde.
Tussen de woorden door hoorde je vooral het geluid van… gierende zenuwen. Geen leuk geluid.
Ik dacht: ik weet niet of ik hier zo geschikt voor ben.

Jaren later werkte ik voor een hip tijdschrift: Strictly. En daar was-ie weer: de radio. Of een van ons van de redactie een zelfgeschreven column voor wilde lezen. Er werd gekeken naar mij. Ik dacht: voorlezen, dat moet kunnen. Ik schreef een tekst en reisde af naar Hilversum. Daar kreeg ik wat instructies van een redactrice voordat het zo ver was:
“We zijn een NCRV-programma, dus let op je woorden. Dat je bijvoorbeeld geen ‘kut’ zegt.”
Vanaf dat moment kon ik alleen maar denken: ‘Geen kut zeggen, geen kut zeggen’, wat zorgde voor een totale blokkade, waardoor ik helemaal niets meer zei. Niet echt handig, voor de radio.

Afijn, het hoofdstuk radio leek toen wel klaar, alleen daar dacht ‘het lot’ anders over. Het was nog steeds tijdens mijn werk voor Strictly toen Radio Veronica ons uitnodigde voor een discussie-programma. Ik weet niet meer hoe het kan, maar… daar zat ik weer, in Hilversum, dit keer met Gijs Staverman als presentator. We babbelden wat van tevoren, hij liet iets vallen en zei: ‘kut’. Ik kan u vertellen: dat hielp enorm en dit was, zowaar, de eerste radio-uitzending die voor mij goed verliep.

Jaren later. Ik was gestopt als redacteur, ging werken als medium en mijn boek kwam uit. Tring-tring, daar waren ze weer: de mannetjes en vrouwtjes van de radio. Dit keer ging het om lokale zenders, eentje in Amersfoort en eentje in de buurt van Hoofddorp. Ik herinner me dat ik er dit keer ook echt van genoot. Het praten in de intimiteit van de studio, uitkijkend over de lichtjes van Amersfoort, wetende dat er onzichtbaar publiek ‘ergens’ zit mee te luisteren… het had iets magisch.

Dus toen ik gisteren werd gebeld door een redactrice van Radio 1 om te komen praten over mijn werk, was ze nog niet uitgesproken of ik riep: "Ja hoor, leuk, ik kom."

Het is aanstaande zaterdag.
Midden in de nacht.
Van 00.00 tot 01.00 uur.
Dus of er iemand meeluistert, is de vraag.
Maar op die intimiteit in de studio, verheug ik me nu al.

“Ben je nou niet zenuwachtig?”, vroeg de pipo toen ik het hem vertelde.
En ik kon naar eer en geweten zeggen:
“Nee hoor, nu niet meer.”
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments