Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DURVEN LOS TE LATEN WAT JE OOIT ZO ZEKER WIST...

Ik had ooit een fikse discussie
met een medestudente op de Academie voor Mediumschap
over hoe je je moest gedragen als medium.

De standpunten waren als volgt: zij vond dat je als medium altijd dienstbaar moest zijn aan de spirituele wereld. En als iemand van ‘daar’ dus om je hulp vroeg, moest je die hulp bieden. Zij deed dat ook. Ik weet nog dat ze een voorbeeld gaf dat ze in de bus zat tegenover een vrouw en ze voelde de overleden man van die vrouw bij zich en die wilde dat ze iets zou zeggen namens hem, tegen die vrouw.
“Die man kan dat zelf niet meer doen. En ik wel. Dus dat moet ik doen”, zei ze.

Mijn standpunt was het tegenovergestelde, namelijk: voor alles is een tijd en een plaats. Consulten doe je op afspraak, op je werkplek en daarna stop je weer en ga je weer op ‘uit’. Omdat je voor jezelf moet zorgen. En omdat dit werk iets heel delicaats is. En omdat die vrouw in de bus misschien op weg is naar de huishoudbeurs en helemaal niet zit te wachten op contact met haar overleden man.

Het was een fel gesprek.
Zij wist zeker dat zij gelijk had.
Maar ík had natuurlijk gelijk.
Dat wist ik ook echt heel erg zeker.

Mijn overtuiging werd nog gesterkt toen docente Mavis Pattilla eens vertelde dat het belangrijk is om als medium na te gaan wat jouw ‘imago’ is in de andere wereld. Ben jij een medium dat zij altijd kunnen bereiken? Dat ieder probleem voor iedereen op wil lossen? Dikke kans dat je dan ook zo benaderd zult worden. In je slaap, als je kwetsbaar bent, als je in een winkel staat, steeds weer is er de kans dat ‘ze’ aan de andere kant denken: die kunnen we wel even iets doorgeven. En dat is niet de bedoeling, leerde Mavis ons.
‘Nee inderdaad’, dacht ik. ‘Zie je nou wel.’

En dus was dat mijn houding: ik sta aan als ik werk en daarna ga ik weer uit. En dan moet je dus niet bij me komen van wil je even mijn vader vragen of mijn zus vertellen, want nee, dat doe ik dus niet.

De collega-student begon, na de opleiding, net als ik een praktijk en met succes. Maar een paar jaar later hoorde ik dat ze overwerkt was geraakt en bijna nergens meer kon komen, omdat ze de hele tijd ‘aan was gaan staan’ en de uitknop, zeg maar, niet meer kon vinden.
En weer dacht ik: ‘zie je nou wel’.

Niks zo lekker als gelijk hebben…

Maar… er begon ook bij mij iets te wringen in de loop der jaren. Ik weet nog dat ik op een tuinfeest was en gewoon een beetje rondkeek naar alle mensen die daar op hun stoeltjes zaten en rond vuurkorven stonden. En ineens dacht ik: gek, ik voel helemaal niemand vanuit de andere wereld die bij hen hoort. Waarom eigenlijk niet? Ik probeerde het, maar… ik voelde gewoon helemaal niets. Doodse stilte, zogezegd. Het bracht me aan het twijfelen en ik vond het zelfs eng. Waarom kon ik niet ‘aan’ gaan als ik dat wilde? Een beetje open staan kon toch wel?

Laatst was ik op een bijeenkomst en een vrouw kwam naar me toe. “Ik hoorde van iemand dat jij medium bent. En ik mis mijn overleden vader heel erg. Is het mogelijk om…”
“Nee”, ze ik ik kortaf.
Ik zag dat ze schrok.
“Ik wilde alleen maar vragen of ik een afspraak kon maken”, zei ze.
Toen liep ze weg.
Ik dacht: dit is niet goed meer, Jan. Je bent nu te strak en het mag wat meer flexibel. Maar ja, meer flexibel, hoe doe je dat? Waar zit die knop?

Een paar weken later zat ik in een bus.
Ik zit bijna nooit in een bus.
Maar toen wel.
Ik zie nu pas hoe geniaal dat is.
Ik zit dus in een bus, tegenover een man van in de 30 die het Financieel Dagblad leest.
Hij moet niezen.
“Bless you”, zeg ik.
Waarom zeg ik dat zo? Waarom zeg ik niet gewoon ‘gezondheid’, zoals ik altijd doe?
“O!”, zegt de man verward.
Hij duikt weer in zijn krant, maar kijkt dan toch weer op naar mij.
“Mijn vriendin zei altijd ‘bless you'", zegt hij. "Ze was Engelse. Ze is onlangs overleden.”

Het gaat niet over aan aan- en uitknop.
En het gaat al helemaal niet om ‘gelijk hebben’.
O ja, imago en zorgen voor jezelf spelen een rol.
Maar ook: kunnen veranderen, kunnen leren en meebewegen.
En vooral: durven los te laten
wat je ooit zo zeker wist.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments