Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

MOOIE DINGEN ACHTER LELIJKE DINGEN

Het was een heftige gebeurtenis.
Maar het leven wordt weer normaal.
En… vanachter lelijke dingen, komen ook mooie dingen tevoorschijn…

De patat zit in een app-groepje van Pokémon Go. Toen hij daar ruim een half jaar geleden in ging, was ik niet echt blij. Het bleek vooral om volwassenen te gaan en zij hadden hem, op een Pokémon-locatie, gevraagd om in dat groepje te komen. Al gauw stroomden er uitnodigingen binnen.
‘Om half acht vanavond bij de Watertoren’.
“Nou, ik dacht het niet”, zei ik tegen de patat toen hij dat vertelde.
“Jawel, dat moet! Er is iets belangrijks, voor Pokémon Go, met de groep!”
Compromis: ik ging een keer mee.
Om te kijken.
En om te laten zien:
Ik let op.
De eerste die ik die keer aan zag komen fietsen was ‘de zoon van de man van de speelgoedwinkel.’ Dat stelde me gerust, want hij bleek wel een soort kernfiguur en ik ken dat gezin een beetje.

Langzaam groeide het vertrouwen, al bleven we oplettend. We hebben alle namen van de groepsleden gekopieerd en hij mocht alleen naar plekken en op tijdstippen die wij goed vonden.
De patat genoot ondertussen erg van deze samenkomsten. Het is kort, het draait om Pokémon Go, hij kan gewoon op zijn telefoon kijken (geen oogcontact) dus hij hoeft niet echt te socialiseren, en toch hoort hij ergens bij.

Twee dagen na de overval, ging de telefoon. Het bleek de zoon van de man van de speelgoedwinkel.
“Ik ben van de app-groep van Pokémon Go. We hebben in de krant gelezen wat er is gebeurd. We vinden het zo erg. Mogen we iets voor hem doen?”

Gisteravond kwam hij langs, namens de hele groep. Met bloemen en met cadeautjes voor de patat. De groep bleek bizar royaal gestort te hebben.
“We hebben Pokémon Go Plus voor je gekocht. Dan kun je je telefoon wat meer in je zak houden en toch, via een knop, voelen dat er iets is op een bepaalde plek. En we hebben coins voor je geregeld. En het restbedrag storten we op je rekening, dan kun je er nog wat leuks van kopen.”
De patat wist niet waar hij kijken moest.
We praatten nog wat na. Over het gebeurde, over Pokémon Go en over de groep.
“Hoe groot is die eigenlijk?”, vroeg ik.
“80 man”, zei de zoon van de man van de speelgoedwinkel. “En je weet nu hoe we met je meeleven. Als je wilt, willen we best met je meelopen zolang dat nodig is hoor.”

Toen hij weg was, bleven we een beetje beduusd achter.
“Eigenlijk”, zei de pipo toen, “vonden we die groep altijd een beetje eng. Maar nu voelt het meer als 80 man patrouille ter bescherming van hem.”
En zo is het.
Mooie dingen achter lelijke dingen…
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments