Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HET VERHAAL ACHTER HET POLITIEBERICHT

De patat is dol op Pokémon Go.
Sterker nog: Pokémon Go is de reden dat de patat de straat op durft.
Jarenlang durfde hij dat niet, want: autisme = angst voor contact met mensen.
Maar het onvolprezen Pokémon Go hielp hem daar overheen.

Afgelopen vrijdag was er ‘een update’ in het spel, met als gevolg dat er van allerlei extra leuks te doen was op straat. En dus had de patat een top-paasweekend waarin hij extra vaak op pad was.

Gistermorgen rond 12.00 uur kwam hij echter eerder terug.
Geschokt.
In tranen.

Hij was beroofd
van zijn telefoon
met geweld
op klaarlichte dag.

Meteen de politie gebeld. En ondertussen geprobeerd zijn verhaal helder te krijgen. Wat lastig is voor hem, want praten onder emotionele druk is iets wat hij bijna niet kan. Maar met horten en stoten kwam het eruit. Een buitenlandse man van een jaar of 30 had hem al eerder op straat gevraagd of hij wist hoe laat het was. Later had hij hem achtervolgd. Dat had de patat gevoeld en hij wilde nog ontkomen. Maar de man had hem ingehaald, hem tegen een busje geduwd, op de grond gewerkt en met de dood bedreigd.
“Hij zei: ‘Geef je telefoon of ik sla je dood.’ Toen heb ik hem maar gegeven.”
“Goed gedaan”, zeiden wij.
Daar was de politie al, een man en een vrouw die meteen weer het verhaal wilden horen en het signalement doorgaven. Halverwege kwam er een melding binnen op het oortje van de agente.
“Ze hebben een arrestatie verricht. Iemand die voldoet aan het signalement en waartegen al een arrestatiebevel liep. Hij probeerde te ontvluchten.
“We hebben wel bewijzen nodig”, zei de agent. “Want als hij jouw telefoon niet bij zich heeft, wat ik vermoed, dan is het jouw woord tegen het zijne. Zeker als er geen getuigen zijn. Zou je een foto-confrontatie aandurven?”
De patat keek mij angstig aan.
“Dat is dat je kijkt naar allemaal foto’s en probeert hem eruit te halen”, legde de agente uit.
“Eh… misschien wel…”, zei de patat.

De politie wilde eerst samen met ons naar de plek waar het was gebeurd. “Misschien dat er camera-beelden zijn die we kunnen opvragen.” Daar stonden we dan, op de plek des onheils. Ik keek naar de patat. Zijn ogen schoten alle kanten op. Grote stress. Ik zag het busje. Allerlei vegen in het vuil op het chassis gaven aan waar de patat ertegenaan was gegooid. Het werd ineens wel heel erg echt.
“Hoe voel je je?”
“Ik weet niet hoe dit heet”, zei de patat. “Maar mijn lichaam trilt heel erg. Heeft dat ermee te maken?”

Er hingen geen camera’s in de omgeving die het gebeuren hadden vastgelegd. We stapten weer in de politie-auto en reden naar het bureau voor de aangifte. Dat duurde 2 uur. Twee uur lang details omhoog halen.
“Hoe pakte hij je precies vast toen je op de grond lag?”
“Ik geloof niet dat hij het op z’n allerhardst deed.”
“Je hoeft hem niet te verdedigen hoor, die man heeft echt iets slechts gedaan.”
“Ja, maar ik wil het zo precies mogelijk vertellen.”
Het verhaal werd voorgelezen, uitgeprint, we moesten het nog een keer doorlezen en daarna ondertekenen.
“Jullie krijgen nog bericht hoe het verder gaat. De man die we verdenken is opgepakt en kunnen we 3 dagen vasthouden. Daarna wordt hij hopelijk voorgeleid. Dit is best een zwaar delict, beroving met geweld van een minderjarige, dus hij kan wel een echte straf krijgen. Maar dan is er dus nog wel een foto-confrontatie nodig.”

Eigenlijk dacht ik op dat moment maar 1 ding: zou de patat ooit weer de straat op durven? Of zou dit hem weer in zijn oude toestand brengen van ‘ik ben bang voor mensen dus ik blijf maar veilig binnen’. Toen de agente even de verhoorkamer uit was, vroeg de patat:
“Krijg ik eigenlijk een nieuwe telefoon?”
“Ja, natuurlijk”, zei ik. “Hoezo?”
“Nou, ik mis nu van alles in Pokémon Go. En ik wil dat gauw weer inhalen.”
Ik huilde van geluk.
“O man”, zei ik. “Wat ben jij…”
“Hij heeft mijn telefoon afgepakt”, zei de patat. “Maar ik ga niet m’n Pokémon Go af laten pakken. Dus ik ga het gewoon weer proberen…”

Medelijden heb ik met de man die aan zijn geld moest komen door zo’n mooi en kwetsbaar joch te beroven.
Dankbaar ben ik voor de makers van Pokémon Go, die geen idee hebben wat hun spel met zulke kwetsbare mensen doet.
En vol bewondering ben ik voor onze grote, lieve held die altijd weer het positieve in dingen weet te vinden.

Dank voor alle medeleven.
Maar de patat wilde wel nog dit zeggen: “Ik ben dus niet zielig.”


Het artikel.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments