Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EN IK LAAT JE ZIEN DAT HET OOK ANDERS KAN

images

De patat heeft autisme.
Niet in de mate van de tweeling in het bijgaande filmpje.
Maar toch, boy, wat herken ik veel in dit verhaal.

Toen de diagnose autisme werd gesteld, alweer zo'n 10 jaar geleden, kwam de arts eerst met een opsomming van wat de patat allemaal nooit zou gaan doen in zijn leven. Mogelijk nooit gaan praten, geen affectie tonen, geen band aangaan met mensen, geen zelfstandigheid in het leven bereiken en school was maar de vraag. Arts 2 en arts 3 van de second en third opinion zeiden hetzelfde. Ik weet niet waarom artsen dat doen. Ik hoop dat ze ermee ophouden. Er is zoveel meer mogelijk dan er geschetst werd. En gelukkig waren we eigenwijs genoeg om daarin te geloven.

Een ander geluk was dat de patat - anders dan de jongetjes in bijgaand filmpje - in staat was ons iets duidelijk te maken. Na lang zoeken van onze kant, nam hij het initiatief. Door ons te wijzen: die kant moet het op. Hij trok een spel uit de kast; een doos met kaarten met plaatjes en woorden erop. Boot. Hoed. Appel. 75 kaartjes. En 2, 3 keer per dag gooide hij die doos op tafel: 'Leer het me!', beeldde hij uit. Wij zeiden het woord. Hij probeerde het na te doen. Hij leerde ons hoe wij hem moesten leren praten.

Ook de logopediste, die tot dan toe geen resultaat had geboekt, werd door de patat op een ander spoor gezet. Ook daar begon hij te wijzen: 'Dat gaan we doen!' En goddank ging ze erin mee. Het werd een patroon en het werkte!

De patat had eigenlijk op dat moment maar 1 interesse: treinen. En ook daar 'vroeg' hij de hele dag naar. Eerst door steeds weer dwingend te wijzen in de richting van het station. Later, na lang oefenen, kon hij het zeggen: 'Tein! Tein kij!' En waren we bij de trein in de buurt, dan genoot hij, maar gaf ook weer aan: vertel! En we begrepen: je wilt niet alleen kijken, je wilt leren vanuit dit concept. Dus leerden we hem: geel. En snel. En rijden. En open en dicht van de spoorbomen. En Ting-ting-ting is een geluid. "Uit", herhaalde de patat. Er is een punt hier in plaatsje B., waar we veel gestaan hebben, urenlang. En als ik erlangs kom zeg ik: 'Je had nog geen idee van wat er allemaal nog zou komen.'

Wat de patat ons leerde was dat we vanuit hem moesten denken.
Dat als we mee-bewogen, er heel veel mogelijk was.
Nog altijd ben ik diep dankbaar dat hij dat heeft kunnen communiceren.
En dat wij het begrepen hebben.

Inmiddels is hij 13. En zit hij op een Havo/VWO voor jongeren met autisme. Want ja, meebewegen. Niet doen alsof er niks aan de hand is, maar hem brengen naar een veilige plek.
Gisteren hadden we rapport-gesprek.
"Je doet het zo ontzettend goed", zei de mentor tegen hem. "En je doet je planning helemaal zelfstandig. Ik heb bij jou altijd het gevoel: je weet zelf wel wat goed voor je is. Ik moet je gewoon een beetje volgen."

Bravo jongen.
Ondanks je lieve, zachte voorkomen, weet je het altijd en overal weer duidelijk te maken:
volg mij.
Heb je een handicap? Zeker.
Maar je hebt ons en een heleboel andere mensen iets heel belangrijks geleerd:
'laat los hoe je denkt dat het moet
laat alles maar los
en volg mij
in mijn gekke, andere wereldje
en ik laat je zien
dat het ook anders kan.'

Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments