Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EN DAN STROOMT HET WEER DOOR...

Soms denk ik er nog aan.
Hoe ik dat ’s avonds deed.
Als kind.

Vlak voor het slapen gaan, opende ik mijn slaapkamerraam. En dan leunde ik op de vensterbank en keek naar buiten. Ik rook de avondlucht. Keek naar de acacia-boom voor het huis. Hoorde de stilte in de kleine, bochtige straat waarin we woonden. En vaak hoorde ik in de verte dan: de trein...

Ik hield van treinen. Ze speelden een grote rol in mijn jeugd. Mijn vader werkte bij de spoorwegen, dus we reisden veel per trein. En toch ging dat geluid van die trein in de verte, naarmate ik ouder werd, steeds meer staan voor iets anders. Iets waar ik bang voor was: de dag dat ik het decor van mijn jeugd moest gaan verlaten. Mijn kinderkamer, het ouderlijk huis in het kleine, bochtige straatje. Dat alles verlaten om ‘groot te worden’ ergens in die enorme wereld om de hoek. Instappen in die trein. Ik was er bang voor. Ik wist niet of ik dat wel kon.

Van een kleine zorg die ik weer snel van me afschudde, werd deze gedachte in de loop der jaren groter en groter. Ik deed eindexamen, ging studeren in Amsterdam. De eerste maanden nog vanuit huis, maar ik wist dat de dag die ik vreesde, naderde. En dat was des te moeilijker omdat het niet goed met me ging, psychisch en lichamelijk. Ik had angsten en leed (als gevolg daarvan?) aan een ernstige vorm van eczeem. Ik sliep weinig, had meerdere allergie-aanvallen per dag die me uitputten en de aanblik van mijn huid maakte me onzeker. Kortom: geen fijne omstandigheden om met vertrouwen de wereld mee in te gaan. En tegelijkertijd wist ik dat dat wel moest. Want thuis was ook de oorzaak van dit alles. En ik moest gaan om het op te lossen. Buiten dat huis. Dat zo vertrouwde huis.
De wanhoop van deze situatie zal ik nooit vergeten. Ik kon op dat moment niet zien hoe ik hier uit moest komen.

Toen begon het vriezen.
Ik ging schaatsen.
Kreeg het te koud.
Werd ziek.
Kreeg een infectie op de gehavende huid.
Naar de dokter.
Ernstige blikken.
Een belletje naar het AMC.
Ziekenhuisopname.
En terwijl ik mijn koffer pakte, wist ik: dit is het. Dit is hoe ik het ouderlijk huis ga verlaten.

Gisteren was dat precies 31 jaar geleden en het is nog altijd een dag waar ik bij stil sta. Niet zozeer een dag die ik vier of betreur, maar meer een dag die leidt tot overdenking. Het was een keerpunt in mijn leven waar ik elke keer weer anders naar kijk. Wat ik gister zag was dit:
hoe vast iets ook kan zitten,
er gebeurt altijd wel weer iets.
Een kans, een verandering
die de blokkade op kan heffen.
En dan stroomt het weer door.
En door.
En door.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments