Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EN DE RITS KLINKT OOK NIET GOED

images

Nieuwe dingen.
Dat vindt de patat maar niks.
Ook dat hoort bij zijn autisme.

Een nieuwe trui bijvoorbeeld. Het aantrekken daarvan stelt de patat zo lang mogelijk uit, want hij is nieuw en dus ‘niet goed’. En als hij hem dan toch aan doet, omdat dat van mij moet, omdat de andere trui echt kapot is, dan straalt hij een en al ongemakkelijkheid uit, alsof hij midden in een drukke winkelstraat staat, gehuld in Chinese klederdracht.
Ik : “Maar het is precies dezelfde als je vorige trui!”
Patat: “Ja, maar hij voelt anders.”
Ik: “Waar dan?”
Patat: “Nou, overal: de zakken en op mijn armen. En de rits klinkt ook niet goed.”
Het is zijn weerzin tegen verandering in combinatie met zijn enorme overgevoeligheid.

Vandaag haalde ik het in mijn hoofd om hem voor te stellen om ander brood te proberen. Ook speltbrood, maar dan ongesneden en van een andere supermarkt.
“Dit is geen goed brood”, stelt de patat meteen vast.
“Proef het gewoon even”, stel ik voor.
De patat ruikt voorzichtig.
“Nee, het ruikt niet goed. Ik ga dit niet eten.”

Een hele discussie volgt. Want: voor mij gaat dit niet over nieuw brood, maar over het niet open willen staan voor nieuwe dingen. En is het niet belangrijk om dat ook te leren?
“Soms moet je iets gewoon proberen. Weet je nog hoe we je echt hebben moeten overhalen om bijvoorbeeld Minecraft te gaan spelen. Of Pokémon Go. Of om mee te doen aan het SurfProject? Dat wilde je allemaal niet. En toen we je hadden overgehaald, vond je het allemaal geweldig.
“Precies”, zegt de patat.
“Hoe bedoel je”, zeg ik.
“Als dingen goed zijn, sta ik er best voor open”, vindt de patat.
“Maar dit brood is ook goed en daar sta je niet voor open”, werp ik tegen.
“Ik zie niet in waarom ik gelukkiger word van 2 soorten brood eten”, zegt de patat.
En daar heb ik dan weer niks op terug te zeggen.
“Hoe moet dit nou later”, probeer ik nog. “Als je groot bent en wij er niet meer zijn om je over te halen?”
“Nou, dat lijkt me lekker rustig”, zegt de patat. “En dan blijft alles gewoon hetzelfde.”

Ik zie de maatschappij voor me.
Als een razende rivier.
En ergens, in het midden, als een reusachtige steen die geen millimeter wijkt, de patat.
Stil.
Overtuigd.
Maar ook: tevreden.
De slag om het brood is verloren.
Ik neem mijn verlies.
En voor de toekomst moet ik maar vertrouwen.
Hij zal zijn plek in de rivier wel vinden...
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment