Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

'VEEL PLEZIER JANNEKE!'

IMG_20171229_155908843

De patat zit voor de tv.
“Waar kijk je naar?”, vraag ik.
“De Top 2000”, zegt hij. “Of eigenlijk: naar die berichtjes van mensen in die balk onderaan.”

Ik kijk mee. Allemaal tekstjes over ‘samen op de bank met mijn kanjers de Top 2000 kijken’ en zo.
“Ik vraag me af of ieder bericht geplaatst wordt”, zegt de patat.
“O, daar zijn we zo achter”, zeg ik en ik pak mijn telefoon.
“Ah nee mam niet doen...”, zegt de patat.
Maar ik zit al te typen.
“Toch niet iets gênants he”, zegt de patat.
“Jawel”, zeg ik. “Heel gênant, vooral voor jou.”
“Wat dan?”, wil de patat weten.
“Goed opletten”, zeg ik.
“Zit m’n naam erin?”, vraagt hij zich bezorgd af.
“Yep”, zeg ik.
“Maar niet m’n achternaam toch?”
“Wacht maar af.”

We wachten. En dan bedenk ik me dat als het langskomt, ik het vast wil leggen. Dus ik ga vlak voor de televisie zitten, met mijn mobiel in de aanslag. We wachten en wachten en ik plaag de patat met hoe erg het bericht is dat ik gestuurd heb en hij moet lachen, maar we krijgen een houten kont van het zitten op de grond omdat... het bericht steeds maar niet langskomt.
Dan komt de pipo binnen.
“Wat doen jullie nou?”
“Mama heeft een gênant bericht gestuurd naar de Top 2000 en daar wachten we op”, zegt de patat.
“O nee toch”, zegt de pipo. “En hoe lang wachten jullie al?”
We kijken op de klok.
“Ruim 3 kwartier.”
“Wat?!”, zegt de pipo. “Drie kwartier van je leven aan het wachten op een bericht dat je ook gewoon tegen je zoon had kunnen zeggen aangezien hij tegenover je op de bank zit!”

Nu hij het zo zegt.
Het is inderdaad belachelijk.
En vooral van mij.
Ik die mensen uitlach als ze hun kind via Facebook feliciteren.
Moet je mij nou zien.

“Als je er eenmaal zoveel tijd aan besteed hebt, durf je niet meer weg te lopen,” probeer ik het nog goed te praten.
De pipo bekijkt het fenomeen. En stelt dan vast: “Hier zit een algoritme achter. Of een redactie. Je kunt het zien aan het type berichten. En ze moeten ook wel, want er mogen natuurlijk geen negatieve dingen geplaatst worden. Ik denk dat dat van jou er niet doorheen is gekomen. Maar ik weet wel wat er wel doorheen komt...”
Hij pakt zijn telefoon en stuurt een bericht.
Wij weer wachten.
En we raken aan de praat.
“Een algoritme is toch wiskunde? Dat kent toch geen emoties?”, vraag ik.
“Jawel. Ik zal het je uitleggen...”
De pipo begint te vertellen. En ik luister, maar even dwalen mijn ogen toch af naar het tv-scherm en dan ineens zie ik mijn naam!
“JA! JA! DAAR IS-IE! KIJK!”
Allemaal proberen we snel onze telefoon te pakken en een foto te maken. Maar we zijn allemaal te laat.
K**, k**, k**!
Ik stuur nog een bericht.
Maar dat is er na een kwartier nog niet.
“Hoeveel tijd van je leven wil je nog besteden aan deze nieuwe hobby?”, vraagt de pipo.
“Om 16.00 uur stoppen we”, neem ik me voor.
Wat we ook doen.
Jammer hoor, bericht van de pipo, helemaal gemist...
En dan bedenk ik me ineens iets.
Ik, de meest a-technische persoon in dit huis.
Ik die nooit iets snapt van de mogelijkheden van alle apparatuur.
Ja, ik, ik realiseer me ineens: met deze tv kun je ook dingen terugkijken.
Dus wij terugspoelen.
En ja hoor: daar staat het.
‘Mijn moeder zit nu al uren tv te kijken naar de Top2000. Veel plezier Janneke!’

Nou zeg, toch leuk om te zien.
En: geen woord van gelogen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments