Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

'JONGENS, DIT IS HET...'

download

Ik weet het nog goed.
Een jaar of 10 geleden.
Toen ik nog maar net werkte als medium.
Hoe ik het toen zag.

Ik dacht dat het allemaal draaide om mij en om hoe ik het deed. Wat was ik vaak nerveus voordat ik ging werken. Want ik (!) wilde het goed doen. En als ik (!) het niet goed zou doen, zou ik (!) falen. En als het wel goed was gegaan zat ik (!) te kicken op weg naar huis. En zoniet, dan gaf ik mezelf op mijn kop.

Gaandeweg begon er iets aan me te knagen. Vooral na afloop van een geslaagd consult of een goed lopende demo wanneer mensen me soort van gingen feliciteren achteraf: ‘Wat was je goed!’ Er klopte iets niet in die tekst. Natuurlijk, ik had mijn best gedaan, maar de complimenten gingen voorbij aan wat er echt had plaatsgevonden. En dat wilde ik dan uitleggen, maar ik wist niet goed hoe.

Voor alle duidelijkheid: het gaat hier niet om valse bescheidenheid. Het gaat om de essentie van wat mediumschap eigenlijk is en hoe het werkt. Eigenlijk gaat het maken van contact het beste, wanneer je daar als persoon zoveel mogelijk tussenuit blijft. Dat is best lastig, want ik werk als mentaal medium. Werk je in trance, dan bèn je er in hoge mate tussenuit en laat je, zo goed als dat gaat, de spirituele wereld via jou werken. Maar als mentaal medium ben je er helemaal bij en dus heel bewust van wat je zegt. En toch, in de loop van de tijd kwam ik erachter dat je ook dan soort van ‘uit’ kunt staan door de mate van overgave die je toe kunt laten. Dat je de andere wereld zo kunt leren vertrouwen, dat je weet dat ze je de woorden zullen influisteren, de beelden zullen tonen, de emoties zullen laten voelen. En ja, je bent erbij. Je weet dat je op de tijd moet letten, je hoort de reacties van de ontvanger, je voelt dat de energie wel of niet goed is en de zaal wel of niet aandachtig. Maar dat zijn de randzaken. Het daadwerkelijke contact wordt gemaakt vanaf de andere kant, via jou, naar de ontvanger. En dat gaat het beste als het het láát gebeuren. Mavis Pittilla leerde het ons al jaren geleden: “Mediumship is Love, Trust, Surrender.”

Ik was eens bij een demo van een ontzettend goed medium. Hij bracht heel veel en heel erg precies bewijs van de overledenen en de oh’s en ah’s in de zaal waren niet van de lucht. Maar waarom voelde ik me er dan niet goed bij? Waarom was ik zelfs verdrietig? Daar kwam ik pas later achter. Het ging die avond om het medium, niet om het mediumschap. Het lijkt een klein verschil, maar het is enorm. Ik dacht: daar moet je dus heel erg mee oppassen.

Vrijdag mocht ik een demo geven in Weesp, georganiseerd door Frank en Anita van Zwave. Het was een goed georganiseerde avond, op een mooie plek en met een mooie Britse collega, Nathalie Walker. Ik mocht na haar aan de slag en toen ik het podium betrad en stapte in de energie die zij had neergezet, voelde ik de kracht ervan. Er kwamen beelden die ik nooit eerder zag. Ik stond voor een open haard, waar ik een man voor zag zitten met een goed glas wijn. Een genietende, rustige vader die nog geen 60 was geworden. Het werd herkend. En het had iets magisch, die hele scène met die open haard daar op dat podium. Er volgde meer informatie, maar het contact eindigde weer daar, voor de open haard. Iedereen leek het haast te kunnen zien en zo werden we werden allemaal een beetje opgetild naar de spirituele wereld. Ik dacht: dit is het. Dit is waar het in dit werk om draait.

Achteraf kwamen mensen naar me toe. Even weer die spanning: als ze maar niet gaan zeggen..., want dan moet ik uitleggen... en dat wordt dan weer opgevat als... Maar: zo ging het niet. Dit keer zeiden de mensen andere dingen. Ze zeiden: ‘Wat stroomde het’ en ‘dank je voor het contact met mijn moeder’ en ‘we hebben genoten’.
Niemand maakte het persoonlijk.
Het ging allemaal over het mediumschap.
Hoe kon dat nou ineens?

Pas in de auto realiseerde ik me dat ook hierin de spirituele wereld me had gehoord. Dat wat ik al jaren niet goed in woorden uit kon drukken, dat zij dat die avond zichtbaar hadden gemaakt. De zaal had het gezien. Ze zagen, via de overgave, de liefde van de spirituele wereld. Ze zagen mediumschap als wat het is. Niet als een presterend medium, maar als het leven dat niet ophoudt na de fysieke dood. Ik stopte de auto nog speciaal even om het rustig te laten bezinken. En ook om mijn eigen reactie nog even hardop te uit te spreken:
‘Jongens, dit is het. Zo mooi...’
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments