Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

IN PLAATS VAN CYNISME

images-1

Cynisme.
Door sommigen gezien als ‘leuke, donkere humor’.
Maar niet door mij.

In mijn middelbare schooltijd kwam ik wel eens over de vloer bij een gezin waar veel cynische grapjes werden gemaakt. Ik herinner me bijvoorbeeld dat mijn vriendin thuis vertelde dat ze een 4 voor Frans had. Reactie van haar vader: “Volgens mij is het betalen van dat schoolgeld de slechtste investering die ik ooit heb gedaan.”
Ik deed mijn best, maar kon het toch net niet leuk vinden.

Vandaag kwam F. op consult. Ik ken haar al jaren. Een vrouw die eigenlijk hinkt op 2 benen. Aan de ene kant zo aangetrokken door het spirituele, het positieve en de wens van een open minded houding naar het leven en andere mensen toe. Maar aan de andere kant is daar: haar opvoeding. En dat was er een vol cynisme, vooral van de kant van haar moeder. Die kon, zo begreep ik na een tijdje, in 1 opmerking alles wat mooi, klein, liefdevol en kwetsbaar was, met haar cynische sijs omver maaien. Het maakte haar tot een soort heerser.
Een vrouw met een gevaarlijk wapen.

F. volgde cursussen intuïtieve ontwikkeling bij me. En ik zag hoe ze permanent in dubio was. Het ene moment open voor het idee dat er zoiets als intuïtie zou bestaan. Het andere moment net zo cynisch als haar moeder.
“Wat een onzin deze oefening. Dit kan je toch niet serieus nemen?”
Ik dacht: de volgende cursusavond komt ze niet meer.
En dan was ze er toch weer.
Hinken op 2 benen.

Niet dat dat haar iets opleverde. Want de zo gewenste groei bleef uit. Net als de zo gewenste relatie en de zo gewenste kinderen. De cynische houding hield alles op afstand wat een mens kwetsbaar maakt. En ook alles wat een mens gelukkig kan maken.

Vandaag kwam ze dus op consult.
“Ik kom voor mijn moeder”, zei ze wijzend naar boven.
“Ach”, zei ik. “Is ze overleden?”
“Yep”, zei ze. “De bitch is opgestegen naar het rijk der bitches.”
Dochter van haar moeder.

Dus, we gingen maar eens uitreiken, naar 'het rijk der bitches'. (Je moet nog oppassen dat je niet mee gaat in die vibe.) En zowaar zeg, ik voelde de moeder. Ze bracht allerlei informatie die F. ook herkende. Maar eigenlijk hele ‘lieve’ informatie, zo viel me op. Over hoe ze had genoten van tuinieren. En samen met haar dochter muziek had uitgezocht voor de uitvaart. En toen kwam ze met de kleur roze.
“Kan het zijn dat ze hield van roze lippenstift?”, vroeg ik.
“Nee, ze haatte roze!”, riep F. hard uit.
Maar voor het eerst in het consult zag ik dat ze vol schoot.
“Wat wil ze erover zeggen?”, vroeg ze toen, met een ineens breekbare stem.
“Ik krijg het beeld van haar met roze lippenstift. En het voelt als… mooi. Als zacht.”
“Echt?”, vroeg F. “Want toen ze was afgelegd, heb ik haar wel roze lippenstift op gedaan. Daar hield ze helemaal niet van. Maar toch… het stond gewoon… mooi.”
“Ja, dat vindt zij ook”, zei ik.
Toen werd de kleur roze ineens heel sterk om me heen.
“Ze stuurt ook roze naar jou”, zei ik. “Heel veel roze.”

Hoewel het echt zo voelde, had ik de woorden ook meteen in willen slikken. Bang dat zij het niks zou vinden, dat het het met cynisme van zich af zou slaan.
Maar dat deed ze niet. In plaats daarvan rolde er een traan over haar wang.
“Jeetje”, zei ze.
En het viel me op dat de wat grimmige trek om haar mond ineens weg was.
Dat gaf haar een heel ander gezicht.

Er kwam een cynische F. binnen.
Er ging een andere F. naar huis.
Moeder heeft een nieuw wapen gevonden.
Het heet geen cynisme, maar Liefde.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments