Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN MILITAIRE OPERATIE / IN GEVECHT MET DE ANGST

images

Twee jaar.
Twee jaar is hij eigenlijk niet naar school geweest.
Het eerste jaar nog af en toe geprobeerd.
Moeilijk moeilijk…
Toch doorzetten.
Uiteindelijk eindigend in een paniekaanval vorig jaar, zo vreselijk dat hij bijna niet thuis kon komen. Verdwaasd de school uitgerend, niet meer geweten waar hij was. Uiteindelijk via de telefoon naar het station geloodst en daarna een helse treinreis gehad. Ik zie hem nog uit die trein komen. Grijs, drijfnat van het zweet, de paniek in zijn ogen.

Weken kwam hij niet of nauwelijks buiten. De psychiater kwam aan huis.
“School in Utrecht is geen optie meer. Dit wordt een lang herstel en een andere school daarna.”

Het herstel. Eerst een klein rondje naar buiten, maar steeds weer rennen naar huis. Zo bang, voor alles.
“Ik ben bang dat ik flauw val. Zo erg voelt het.”
Heel langzaam weer opbouwen. En steeds ook weer zo hard terugvallen. Het leek een weg zonder eind.
We vonden een andere school. Speciaal voor jongeren ‘met iets’, jongeren die ook zijn uitgevallen. Vanaf maart probeerde hij er te komen. Er even te zijn. Er even in een kamer met iemand te praten, want in de klas was nog te moeilijk. Voor de vakantie zat hij 10 minuten in de klas, zonder leerlingen. Dat was al heel wat.

De hulp aan huis komt ondertussen van de organisatie Youké in de persoon van Gracieta. En Gracieta pakte het meteen heel praktisch aan. De angst serieus nemen, in kaart brengen tot in detail en dan stapje voor stapje aangaan en dat alles met een mix van liefde en striktheid.

Gracieta en school besloten: 4 september, de start van het nieuwe schooljaar, dan moet het gebeuren. Dan moet hij er echt naartoe. En de pipo… werkt mee. Hij is het thuis-zijn meer dan zat.
“Ik heb alle films en series gezien. Het voelt of ik 2 jaar achter loop met mijn leven.”
En dus kon hij akkoord gaan met het plan dat werd opgesteld.

Een militaire operatie, dat is het bijna. Alles is al weken in kaart gebracht. Hoe de eerste dag eruit zal zien. Belemmerende gedachtes en hoe die te pareren. Een schema, van uur tot uur bijna, dat ertoe moet leiden dat hij went aan prikkels, leert zich over de angst heen te zetten. Gister: voor het eerst sinds 2 jaar weer op een terrasje gezeten. ’s Ochtends om 10.00 uur vanwege de stilte op een terras midden in het bos. Het duurde maar 10 minuten, maar hij deed het. Hij stond niet op, liep niet weg, zoals bij eerdere pogingen. Hij bleef zitten en kon zelfs – ik zag het in zijn ogen – er een seconde of wat een beetje van genieten.
“Ik ben hier zo lang niet geweest. Alles voelt weer vreemd en nieuw, alsof ik opnieuw geboren ben.”
(Het was het terras waar ik vaak zat toen ik nog zwanger van hem was. Tranen onder mijn zonnebril.)

Een militaire operatie tot 4 september en de weken, maanden erna.
Een uur moet hij blijven, op school, in de klas.
Met eventueel een time out, maar: niet naar huis.

“Ik zeg niet dat ik er zin in heb, maar ik geloof wel dat ik er klaar voor ben. Het wordt tijd om weer eens normaal te gaan doen.”
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments