Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN FIJN HUIS

IMG_20170823_203108648 2

Ik zit in de achtertuin.
Er klinken stemmen in het achterommetje:
“Hier stonden vroeger populieren”, zegt iemand.

Het hoofd van een oude man verschijnt boven het hek. Hij kijkt me aan.
“Ik ben geboren in dit huis, in 1954”, zegt hij.
Ik sta op en doe het hek open.
“In dat geval: komt u binnen.”
Er verschijnt een vrouw achter hem.
“O mag dat? Dank u wel. Dit is wel heel vrijmoedig van ons.”
Tot mijn verbazing komen er achter de vrouw vandaan nog 7 jongen mensen van pakweg tussen de 15 en de 35 jaar.
“Ja, we zijn met een hele club”, zegt de vrouw. “Het is zijn 65e verjaardag en hij wilde graag naar zijn geboorteplaats. Maar dit is wel heel vrijmoedig van ons…”

Het ene moment staat de man nog in mijn achtertuin, maar een paar seconden later is hij beland in de resten van het decor van zijn jeugd.
“Hier stond een kolenschuur”, zegt hij. “En dat muurtje is van wit kalksteen. Dat stond er toen ook al. En is dat nog steeds de schuur?”
“Ja”, zeg ik. “En dan wilt u vast ook de keuken zien. Die is namelijk nog helemaal in oude staat.”
“O echt?”, roept de vrouw.
Eenmaal binnen zakt de man nog dieper in zijn eigen tijdsbubbel.
"O, dat granieten aanrecht… Ach jee… Ik zie mijn moeder hier nog staan. Het fornuis stond vroeger hier. En daaronder in de hoek stond mijn speelgoedkistje.”
De kleine keuken staat helemaal vol met mensen. En iedereen kijkt, in doodse stilte, naar het gezicht van de man. Een gezicht waarop hele stukken verleden weer terugkeren.
“Wat mooi he opa”, zegt een van de jongens zachtjes.
Opa hoort niets.
Hij kijkt, zoekt, raakt aan.
“Dit randje. Ik weet nog precies…”

“Dan zult u het fijn vinden dat we ook in de woonkamer niets veranderd hebben”, zeg ik. Zelfs de schuifdeuren zitten er nog in, met het oude glas in lood.
We lopen met de hele club naar de kamer. De man loopt rechtstreeks naar de schuifdeuren. Hij raakt een stuk van het ijzeren slotje aan en beweegt het op en neer.
“Dat geluid…”, zegt hij. “Mijn kleine zusje deed dit altijd. Hier stond haar kinderstoeltje.”
Flarden van verhalen, met stiltes tussendoor en niemand die iets zegt.
“Mag ik foto’s maken?”, vraagt de vrouw aan me op fluistertoon, alsof ze de magie niet wil doorbreken. Ik knik.
“Wat ontzettend fijn dat u zo gastvrij bent.”

“Weet u waarom daar andere glas in lood-ramen zitten dan daar?”, zegt de man. “Eerst zaten er raampjes in in die kleur.” Hij wijst naar een stukje okerkleurig glas in lood in een van de paneeldeuren. “Maar mijn vader hield van licht en hij vond dit te donker. Toen heeft-ie bij de verfwinkel op de Brinklaan deze raampjes besteld en ze er zelf ingezet.”
“Ik heb me dat vaak afgevraagd hoe dat zat”, zeg ik naar waarheid. “Dus dank u wel voor het antwoord.”
Als zijn ogen op het sierrandje van het plafond valt zegt hij tot slot:
“Waar uw bank staat, stond vroeger ook een bank. Ik was 5 toen mijn amandelen geknipt werden en ik dagenlang op die bank lag. Ik kon niet anders dan naar dat randje staren…”

Na een tijdje stelt de vrouw voor om weer te gaan. De man zou duidelijk nog dagen willen blijven, op zoek naar nog meer restjes van zijn verleden.
“Zelfde voordeur”, zegt hij als hij wegloopt.
Hij aait hem even.
“En dat hekwerkje…”, hoor ik hem buiten mompelen.
Een voor een gaan de jonge mensen weg. Ze geven me allemaal een hand. Als laatste dankt de vrouw me nog hartelijk.
“U heeft geen idee. Dit kleurt onze hele dag…”

Na afloop staan de pipo, de patat en ik nog even in de woonkamer.
“Daar sta je niet bij stil, dat hier al heel veel mensen hebben gewoond”, zegt de pipo. “Ik vond het altijd al een fijn huis. Maar nu ik dit weet, nog meer…”
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment