Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

TOCH WEL WEER EEN BEETJE SPRAKELOOS

Mediteren als je op vakantie bent is altijd een dingetje.
Waar ga je zitten?
En hoe pakt het uit?

Tijdens deze vakantie op Texel beland ik op het kleine terras achter ons huisje, met uitzicht over de weilanden en voor me de ondergaande zon. Weliswaar zijn er ‘buitengeluiden’ – een langsrijdende brommer, stemmen en muziek vanuit het een nabijgelegen camping – maar dat is deel van de meditatie-uitdaging.

Misschien is het doordat ik op een andere plek zit, maar ik besluit ook een andere meditatievorm uit te proberen. Eentje die ik 10 jaar geleden in Engeland leerde van docent Paul Jacobs: eerst ontspannen, dan naar het licht in jezelf en vervolgens naar het Grote Licht, de bron, The Divine zoals Paul het zo mooi noemt. Proberen om daar zoveel mogelijk één mee te worden. En dan maar zien wat er gebeurt.

De eerste twee avonden gebeurde er niet zo veel. Maar de derde avond kom ik in een best wel heel erg intens licht terecht waar ik ook nog behoorlijk mee kan versmelten. Het is een bijzondere, ontroerende en nederig makende ervaring. Ik ‘verblijf’ een tijdje in dat licht en vlak voordat ik er weer uit ga, ervaar ik nog iets. Ik raak ervan doordrongen - ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen - dat het licht in werkelijkheid nog veel groter en intenser is dan ik nu ervaar. Dat onze eigen mate van bewustwording bepaalt hoeveel licht we aan kunnen. En dat de werkelijke intensiteit ervan niet te bevatten is.
Als ik mijn ogen open, duizelt het me nog. Ik denk er nog een tijdje over na: hoe kunt je weten dat iets wat je ervaart in werkelijkheid nog veel groter is? Is dat eigenlijk wel mogelijk? Het is een interessante vraag die onbeantwoord blijft.

De volgende dag loop ik door Den Burg. Het is zaterdag, hoogseizoen en dus heel druk in de winkelstraat. Midden in de menigte zie ik hoe een oude man briefjes staat uit te delen, waarschijnlijk voor een of ander evenement. U kent dat wel: uit beleefdheid neem je het aan, om het alweer in de volgende prullenbak weg te gooien.
Alleen valt het me op dat deze man de mensen uitkiest aan wie hij de briefjes geeft. En de meeste mensen krijgen er geen. Maar als hij mij in de ogen kijkt, zie ik hem besluiten: ja, die wel. Dat maakt me dan toch nieuwsgierig. Wat is het waarvan hij denkt dat ik daar geschikt voor ben?

IMG_20170819_203112404

Toch wel weer een beetje sprakeloos.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments