Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ZE MOEST HET ALLEMAAL NOG ZIEN...

download

Dat patat en zijn vriend K. gingen klimmen.
Bij Fun Forest in Amstelveen.
En ik besloot een rondje te gaan wandelen daar in de buurt.

Ik ging even zitten aan de Bosbaan. De zon scheen op het water en ik keek uit over de roeiers die hun baantjes trokken. En toen ik daar zat, realiseerde ik me ineens dat ik daar al eens eerder had gezeten, op diezelfde plek. Lang geleden, in 1998, toen ik nog werkte als eindredacteur voor het blad SportVisie. Iemand had een fietsroute uitgezet die leidde naar allerlei belangrijke sportplekken in en rond Amsterdam en ik mocht die fietsroute rijden om te kijken of alles klopte voordat we hem zouden gaan publiceren. Tijdens dat controleren had ik daar even pauze gehouden.

“Bijna 20 jaar geleden…”, zei ik tegen mezelf.
Dat besef maakte iets los. Het ging eigenlijk vanzelf: de ik-van-nu begon te praten tegen de ik-van-toen.
“Over bijna 20 jaar zit je hier weer”, zei ik tegen de ik-van-toen.
Dat vond de ik-van-toen een geruststellend idee.
“En dan heb je 2 zoons, een van 17 en een van 13”, vertelde ik.
Daar raakte de ik-van-toen door ontroerd.
“Die van 13 hangt dan ergens in de bomen in een klimbos links van je”, zei ik. “En die heeft dan heel veel plezier.”
Nog meer ontroering.
(Ik vertelde maar even niet over de problemen van de zoon van 17. Sommige dingen kun je beter niet weten van tevoren.)

Ik vertelde dat het blad SportVisie ten onder zou gaan binnen een paar maanden, maar dat kon de ik-van-toen niet geloven. En zo praatten we nog wat door over de dingen des levens.
“O ja”, zei ik. “En over bijna 20 jaar ben je trouwens überhaupt geen redacteur meer!”
“Niet?!”, vroeg de ik-van-toen geschrokken. “Maar wat ben ik dan?” Ik kon me echt geen andere en leukere baan voorstellen.
“Dan ben je een medium”, zei ik.
“Een wat?!”, zei de ik-van-toen.
“Ja, echt”, zei ik. “Maar maak je geen zorgen. Het komt goed. Je zult nog veel meer voldoening ervaren dan in je werk als redacteur. Je zult mensen helpen en dat is prachtig.”

Toen vond de ik-van-toen het wel weer mooi geweest.
“Ik moet nog een route controleren”, zei ze.
“Weet ik”, zei ik. “Hij klopt helemaal, maar daar kom je nog wel achter. En achter de rest ook.”
Hoofdschuddend stapte de ik-van-toen op haar fiets.
Ze moest het allemaal nog zien…
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment