Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EN ZE ZEIDEN: JA

2

In eerdere blogs las u er al over:
Het ‘aanzoek’ van Frank en Anita, of ik ze wilde trouwen.
Het proces ernaartoe, t/m de beëdiging voor de rechtbank.
En vrijdag was het dan zo ver:
De bruiloft.

Trouwen is een hoop voorbereiding, ook voor de Babs (Buitengewoon ambtenaar van de burgelijke stand). Hoe zou ik het aanpakken? Wat voor verhaal zou ik gaan vertellen? En wat zou ik aantrekken? Ik ging drie keer bij het bruidspaar langs. (Oke, het had misschien ook in 2 keer gekund, maar die andere keer was gewoon heel gezellig.) En ik appte toen ik de juiste outfit had: ‘Hoera, de babs heeft een jurk!!’
Het scheelde enorm dat het bruidspaar niet echt deed aan stress. Toen ik op de dag zelf vroeg of zij wisten waar de huwelijksactes en trouwboekjes waren, hadden ze geen idee. En ik kreeg ook niet de indruk dat ze dat erg vonden. “Anders zetten we gewoon een krabbel op iets anders joh. Dat maakt allemaal niet zoveel uit.”

Maar goed, dat nam niet weg dat ik een toespraak moest houden voor ca. 100 man, een mooi verhaal, niet te lang, niet te kort. Niet te stijf en niet te losjes. Ik wilde het hoofddeel richten tot de zaal. En al pratend met het Frank en Anita voelde ik al snel dat hun verhaal, hoe zij tot elkaar waren gekomen en hoe je kon voelen dat daar ‘krachten van boven’ achter hebben gezeten, dat dat verhaal prachtig was. Dat ik het alleen maar heel goed moest vertellen…

Hielden we over: de onverwachte dingen die mis kunnen gaan. Er waren er een paar door mijn hoofd gegaan. Ik zou een black out kunnen krijgen. Of er zou een lens verkeerd kunnen schieten in mijn oog. De bruid zou kunnen struikelen. Of er zou bezwaar kunnen komen van iemand in het publiek. Je kunt genoeg onverwachte dingen verzinnen, alleen nooit degene die er in werkelijkheid gebeurt…

De zaal was prachtig, het bruidspaar straalde, de gasten waren enthousiast. En ja, mijn hart bonkte in mijn keel toen ik plaats nam achter de katheder. Maar er was ook dat gevoel: komt goed, wordt mooi, ik heb er zin in. En zo begon ik te praten. En jee zeg, het liep, het stroomde, men luisterde, men lachte. Kortom, het leek allemaal te gaan zoals gepland in al de maanden.

Toen kwam het moment van de geloften. Ik vroeg ze tegenover elkaar te gaan staan en elkaars handen vast te pakken. Daar gingen we.
En juist op dat moment gebeurde er dan toch nog iets onverwachts.
De 3-jarige dochter van Frank en Anita, beklom samen met haar 4-jarige vriendje ook het podium.
Spontaan.
Ook zij gingen hand in hand staan, tegenover elkaar.
En keken elkaar aan.
Ik zag het, schoot vol en benoemde het voor de mensen in de zaal die het niet konden zien.
We lachten allemaal.
Ontroerd door dat prachtige beeld van de kleine en de grote liefde.
Van het heden en de toekomst.
Van de liefde die maar doorgaat.
En toen, waren we allemaal klaar
voor het uitspreken van de geloftes.
En ze zeiden: ja.

IMG-20170717-WA0001
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment