Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

INDRUKWEKKEND

download

“Moet ik mijn testament laten aanpassen? Wil mijn vrouw dat?”
Het is een vraag van klant S.
Tijdens een consult.

Ik ken S. al jaren.
Hij is een serieuze en sympathieke man van in de 50 die zo’n 1 à 2 keer per jaar langskomt om weer even met zijn overleden vrouw D. ‘te praten’. Ik leg dan eerst contact waarmee ik vind dat ik moet komen met nieuw bewijs waaruit blijkt dat zij ook echt aanwezig is. Bewijs over bijvoorbeeld signalen die ze heeft gegeven aan hem, herinneringen die nu weer relevant zijn, een verandering aangebracht aan het huis of iets dat gebeurd is bij het graf. Als echt duidelijk is dat ze er is, dan geef ik S. de kans om vragen te stellen. Meestal gaat dat over kleine dingen, maar dit keer dus niet. Een vraag over het testament… Het legt druk op me, voel ik. Een druk die lastig is om mee te werken.

Het risico is dat ik nu blokkeer en dat er niks komt. Om dat te voorkomen, stel ik me voor dat ik me achterover laat vallen en probeer ik me zo blanco mogelijk op te stellen.
In gedachten roep ik uit: Help!

In antwoord daarop laat D. mij, vanuit de andere wereld, een boek zien.
“Klopt het dat je momenteel aan het lezen bent?”, vraag ik aan S.
“Klopt”, zegt S.
Nu zie ik het beeld van iemand die zich ergens overheen zet.
“Kan het zijn dat de hoofdpersoon in dat boek zich ergens overheen zet?”, vraag ik.
S. moet lachen.
“Dat zou je kunnen zeggen. Daar was die hoofdpersoon wel goed in ja.”
“Ik heb namelijk het gevoel”, zeg ik, “dat ze dat van je vraagt. Het voelt als een hele opgave, maar het is wel belangrijk.”

S. kijkt me een tijdje zwijgend aan.
Hij denkt diep na, overweegt en uiteindelijk knikt hij.
“Daar kan ik wel wat mee”, zegt hij dan.
Er hangt ineens een gedragen sfeer in de praktijkruimte.
En ik probeer te begrijpen waarom.
Het antwoord komt van S.
“Er speelt een familie-ruzie, waarin mensen ernstig over grenzen zijn gegaan. Dat is de reden dat ik serieus overwogen heb om bepaalde familieleden uit het testament te halen.”
“Aha”, zeg ik.
“Maar”, zegt hij dan, “het boek dat ik lees is een wetenschappelijk verhandeling over het leven en de leer van Jezus…”
“O!”, zeg ik.
Het is even stil.
“Dus…”, zeg ik dan, “de andere wang…”
D. knikt.
“Ik hoop dat ik het kan”, zegt hij als hij opstaat. “Maar door hoe zij het je liet zien, maakt het wel indruk op me.”

Zijn woorden, de leer van Jezus, de gedragen sfeer…
Ze hangen nog zeker een kwartier in de ruimte.
En ik zit erin, in stilte.
En net als hij: onder de indruk.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment