Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HOE DINGEN DAN WEER KUNNEN GAAN...

Klaartje was dus dood.
Maar we wisten niet waaraan ze was overleden.
Het ging zo snel!
Stel dat het een virus was, zou dat de andere vogels ook bedreigen?
En konden we dan wel een nieuw vriendinnetje voor Oempie kopen?

“Kun je als medium niet contact maken met haar en vragen wat er gebeurd is?", vroeg A.
Ik snapte de vraag wel.
En ik wilde het ook best proberen.
Maar contact maken met eigen geliefden is een lastig verhaal.
Je hoofd komt ertussen, om maar niet te spreken van je emoties.

Ik ging er wel voor zitten. Concentreren. Maar het lukte niet. Na een tijdje ‘zei’ ik tegen haar:
“Klaartje, dit lukt me niet. Als je iets kunt laten weten via een omweg, heel graag.”

Twee dagen later besloten de patat en ik naar een winkel in Nijkerk te rijden waar ze roodrugparkieten verkopen. Het was prachtig weer en de patat verheugde zich er op. In de hoek van de winkel was een apart, gekoeld vertrek met grote kooien vol gekleurde vogels.
“Kan ik u helpen?”, vroeg de eigenaar.
“We zoeken een roodrugparkiet. Een pop”, zeiden we.
“Derde van rechts op die hoge stok”, zei de man. “Dat is de enige die ik heb.”
We keken haar aan. En zij ons. Ze was lichtgeel en had hele heldere oogjes. Ze leek nieuwsgierig en zeker niet bang.
“We doen het!”, zeiden we meteen.

Toen de man haar had gepakt en in een doosje had gestopt, vroeg ik:
“We hadden een pop, maar die is eergister overleden.”
De man keek me aan.
“Hartaanval”, zei hij stellig.
“Wat?!”, zei ik.
“Hartaanval", zei hij weer. “Dat hebben ze zo. Vooral als er iets dreigends is boven ze. Dat zien ze als een roofvogel. Dan schrikken ze zich letterlijk dood.”

Het was niet alleen wat hij zei, maar ook hoe. Het geluid van kwetterende vogeltjes om ons heen leek weg te vallen. De stem van de man kwam als het ware ‘naar voren’. Ik heb het ook wel eens met liedjes in openbare ruimtes. Inmiddels weet ik: opletten, hier wordt iets gestuurd van boven. Dat had ik nu ook.
Ik zag het hele beeld weer voor me. Klaartje op de grond en ik bezig met die verjaardagsvlaggetjes. Op dat moment gebeurde het.
Maar dat kon die man niet weten, want ik had hem niets verteld. Het had ook een virus kunnen zijn, of een parasiet. Er zijn tientallen ziektes die parkieten kunnen krijgen, zo had ik gezien op internet. Dus dat hij het zo zei, zo stellig, zonder enige informatie…
“Oke”, zei ik. “Dank je wel.”
Ik zei het tegen hem.
Maar ik zei het vooral tegen Klaartje.

We reden terug met het nieuwe vogeltje. Dachten na over namen. Ik stelde Sunny voor.
“Dat klinkt wel goed, maar we moeten eerst kijken of het past bij haar karakter”, zei de patat.
De kennismaking tussen haar en Oempie was aandoenlijk. Voorzichtig naar elkaar toe bewegend. Even de snaveltjes tegen elkaar. Even fluiten naar elkaar.
Het maakte het verdriet wat goed.
Oempie leeft weer op.
En Klaartje heeft van zich laten horen.
Volgende verjaardag zonder vlaggetjes...

sunny
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments