Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE REGIE LOSLATEN

imgres

Je moet fris blijven.
Eigenlijk allemaal.
Maar mediums in hun werk zeker.

We hadden 2 demo’s deze week, mijn collega Ilse en ik. En er moest weer eens iets veranderen. Een nieuwe wind erdoorheen. Alleen: hoe? Je kunt het zoeken in de vorm: een nieuwe jurk, een nieuw muziekje, een andere volgorde van werken… Maar dat voelde allemaal niet goed. En toen wisten we het: we moesten ons juist minder bemoeien met het programma en de regie meer loslaten. De regie moest weer helemaal terug naar boven.

Maandag mochten we werken in Berlicum. En daar gingen we het voor het eerst doen. Toch best wel spannend voor 2 control freakjes. Maar toen we het aan de zaal hadden uitgelegd, was er geen weg meer terug. We legden de avond in ‘hun handen’ en wachtten af.
Ilse startte met een zus van iemand in de zaal die overleden was. Ik luisterde. Maar toen werd mijn blik ineens sterk naar een beeld getrokken dat op een tafel stond. Het was een engel en ik moest kijken naar de uitgestoken handen. Mijn eigen handen werden warm. Toen Ilse klaar was, stond ik op. “Klopt het dat uw zus healer was?”, vroeg ik aan de dame die net het contact ontvangen had. Het bleek te kloppen. En ik legde uit hoe ze me dat duidelijk had gemaakt. En dat ze daarmee had laten zien dat ze met 2 mediums tegelijkertijd contact kon maken. Dat bleek weer bepaalde vragen in de zaal te beantwoorden.
Soms kwam er ineens een stukje geïnspireerd spreken doorheen, of een persoonlijk verhaal, of ineens begon een voorwerp op tafel ‘te roepen’. Het was echt een belevenis.

Er gebeurde nog veel meer. Zo zaten de ouders van Coen in de zaal (zie blog 16 april). Ik had ze gezien en begroet en ik dacht: o dear, hoe moet dat? Want ik wil dolgraag een contact voor ze maken, maar ik ken Coen al zo goed en ik heb nu ook nog dat tv-programma over hem gezien. Nou, dat loste ‘de regie’ dus zo op: zonder dat ik hier een woord over gewisseld had met Ilse, had zij ineens Coen heel helder aan de lijn en maakte een prachtig contact waar Pierre en Patricia ontzettend blij mee waren. Naderhand hadden we er nog een mooi en warm gesprek met ze over.

En er was nog een ketting die op tafel lag en die me ‘riep’. Ik dacht: huppekee, gewoon meebewegen. Ik pakte de ketting en liet hem ‘vertellen’. Toen ik vroeg van wie die was, zei de eigenaresse: “Ik heb binnenkort een afspraak met jou. Maar dit was wat ik met je wilde bespreken.” Tsssss….

Vrijdag: demo Harmonia Arnhem. Leuk leuk, alleen Ilse en ik konden het weer eens niet vinden. Vijf minuten voor aanvang kwamen we hijgend en puffend binnen rennen. “Sorry, sorry, we waren verdwaald!”
Zitten, muziekje luisteren en beginnen. ‘Laat de regie los, Jan’, zei ik nog tegen mezelf. Ik ging staan.
“Ik heb hier bij mij een man die… (kon ik dit geloven?)… de hele tijd verdwaalde.”
De hele zaal lachen. Maar het bleek wel te kloppen en het werd een bijzonder contact.

Ze hebben humor.
Ze weten wat er nodig is in de zaal.
En ze lossen problemen op.
Kortom: we leggen ons demo-lot voortaan maar in hun handen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment