Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HIJ ZAL HEM WEL GAAN VINDEN....

imgres

“Hoe laat zijn we terug?”, vraagt de patat.
We staan op het punt om een dagje naar Den Haag te gaan.
Ik ben bezig met het pakken van de spullen en we moeten een beetje opschieten om de trein te halen, dus ik ben even niet bezig met hoe laat we weer thuis zullen zijn.
“Ik weet het nog niet”, zeg ik.
“O”, zegt de patat.
Ik voel dat hij in de war is van mijn antwoord. O ja, dat was ook zo: duidelijkheid geven.
“Oke”, zeg ik. “Even rekenen: 3 uur reizen, 3 uur in Den Haag verblijven, dus ik denk rond 17.00 uur weer thuis. Is dat goed?”
“Ja, dat is goed”, zegt de patat.

Later, in de trein, komen we er nog op terug.
“Je hebt weer veel duidelijkheid nodig he”, zeg ik.
“Klopt”, zegt de patat. “Dat hoort bij mijn autisme.”
“Maar wat als we nou niet om 17.00 uur thuis zijn?”, vraag ik.
“Dat is niet zo erg. Ik heb een tijd nodig. En het is fijn als het ongeveer klopt, maar het belangrijkste is dat ik een tijd heb. Anders kan ik niet goed weg.”
“Oke”, zeg ik.
Weer wat geleerd.

Autisme is een complex iets. En het manifesteert zich bij de patat in elke levensfase weer anders. Het willen weten hoe laat we weer thuis zijn, is de laatste tijd weer sterker. Ik moet er nog mee leren omgaan en ik heb er niet altijd zin in. Maar ik zal wel moeten, want het alternatief is een patat die van slag is.

Een andere kant van het autisme van de patat, is zijn grote onhandigheid en de moeite die hij heeft met het oplossen van simpele, alledaagse problemen. Ik probeer hem er daarom dagelijks mee in aanraking te brengen.
“Wil jij even koffie zetten?”, vraag ik.
“Is goed”, zegt de patat.
Maar wat zo simpel lijkt, is voor de patat een serie van problemen. Probleem 1: de koffiebonen-maler. Die maakt een geluid dat hij niet verdraagt, want de patat hoort geluid anders. Harder, scherper. Soms zie je een geluid dat voor ons normaal is, als een soort bliksem door hem heen gaan. Maar goed, hij heeft een oplossing: hij start de bonen-maal-machine en rent hard weg naar de woonkamer, met z’n handen voor zijn oren. Als het apparaat klaar is, komt hij weer terug. Dan start uitdaging 2: het overscheppen van de gemalen koffie. Nu komt het aan op fijne motoriek en ook dat is, ondanks veel oefenen, lastig voor de patat. En dus… valt er vandaag koffie naast. Nu stuiten we op ding 3: er is een onverwacht probleem waar hij geen oplossing voor ziet. Want die koffie moet weg. Maar hoe? Ja, het is moeilijk voor te stellen bij een jongen die in een Havo/VWO-brugklas zit en het daar prima doet.

De patat kijkt mij aan. En ik kijk terug.
“Probeer zelf eens wat te bedenken”, zeg ik.
Maar als de patat na 3 minuten nog naar de koffie op het aanrecht staat te kijken, begrijp ik dat het zo’n dag is.
“Oke, hint”, zeg ik. “Een spons…”
“Ah”, zegt de immer optimistische patat.
Hij pakt een spons en dan… gaat hij vegen. Na een tijdje is de koffie keurig over het aanrecht verspreid.
“Ik geloof toch niet dat dit werkt”, zegt de patat.
“Als je de spons een beetje nat maakt en de koffie naar elkaar toe veegt en dan zo een beetje knijpt…“, zeg ik. Ik doe het voor.
“Ooooo ja”, zegt de patat geïnteresseerd.
Het zijn van die momenten… Aan de ene kant heel erg samen en gezellig. Aan de andere kant ontmoedigend. Hoe moet hij ooit zelfstandig worden, als je ziet hoe dit soort hele kleine dingen al een probleem vormen?
“Ik ga later gewoon geen koffie drinken”, zegt de patat ineens.
Want dat kan hij dan weer heel goed: gedachten lezen.

Hij zal zijn weg wel vinden.
Slalommend om de problemen heen.
Gedachten lezend.
En met zijn altijd aanwezige charme en optimisme.
Het zal vaak een rare en zeker niet gedroomde weg zijn.
Maar hij zal hem wel gaan vinden…
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment