Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE KRACHT VAN DE STILTE

rust

Er was een uitzending op Bodhi TV.
Ik viel erin.
Het ging over stilte.

Dat dat er bijna niet meer is, die stilte. Bijna overal is geluid. Maar ook dat we stilte vaak eng vinden. Dat geluid ons afleidt. Afleidt waarvan?, vroeg ik me af. ‘Dat ons afleidt van de waarheid’, zei de man op tv.
De waarheid.
Waarvan we altijd denken dat we die willen weten.
Maar die zo confronterend kan zijn.

Ik moest denken aan het bekende experiment met de schrijvers Wolkers en Bomans, die allebei een tijdje op het onbewoonde Waddeneiland Rottummerplaat mochten verblijven. Voor Wolkers de hemel. Voor Bomans de hel. Hij hield het niet vol. Ik zag een paar jaar geleden een tv-programma waarin BN-ers naar een onbewoond eiland mochten. Patty Brard en Beau van Ervan Dorens werden gek van de stilte.
Ik zag de documentaire The Dhamma Brothers, waarin Amerikaanse gevangenen de kans kregen op een 10-daagse Vipassana-retraite te volgen, grotendeels in stilte. Van tevoren kregen ze een waarschuwing: ‘Je denkt dat je nu in een nare situatie zit, maar wat je tegenkomt in die stilte, is nog veel erger.’
Later erkenden ze dat ook. Het was afschuwelijk. Maar: ze vonden er wel iets in terug. Toen ze zich door alle onderdrukte emoties, herinneringen, hun geweten en het besef heen hadden gewerkt, hervonden ze: hun vrijheid. Ze hervonden hun vrijheid in een gevangenis…

De stilte is de vijand van de onderdrukker. Maar kan ook de bevrijder van de gevangene zijn.

In de uitzending van gisteren werd ook een uitvoering getoond van het stuk 4.33” van John Cage. Een heel orkest dat, na de nodige armbewegingen van de dirigent, overging tot een stilte van 4 minuten en 33 seconden. Prachtige beelden. Van mensen, in de zaal en op het podium, die naar binnen gingen. Eerst was het gewoon stil. Toen kwam er een laag bij, alsof er een diepte werd geopend, een intense, maar vriendelijke diepte. 4 Minuut 33 is net genoeg om tot een besef te komen van hoe mooi, wonderlijk, groots en diep we eigenlijk zijn. De blik van verbijstering over de rand van de put.

Na afloop een applaus.
En wat voor applaus!
Niet het verplichte ‘o, wat mooi’-applaus’, maar een uitbundig, enorm naar buiten gekeerd samen-komen.
Een oorverdovend applaus voor de stilte.
En het geluid van een kwartje dat viel.
In mijn nieuwe centrum, dat ooit, eens komt, wil ik een ruimte waar mensen kunnen komen. Om alleen maar stil te hoeven zijn.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments