Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN OBSESSIE

mw._mulder_schalekamp

Zo af en toe heb ik een obsessie.
Iets dat me niet loslaat.
De laatste tijd is dat iets een iemand: mevrouw Mulder-Schalekamp.

Mevrouw Mulder-Schalekamp was een medium midden vorige eeuw (1906-1975). En ze woonde jarenlang hier, in plaatsje B! Daar begon de fascinatie al. En toen ik haar boeken begon te lezen, werd die fascinatie alleen maar groter. Wat een sterk mens en wat een steengoed medium! Avond aan avond stond ze voor volle zalen; van Friesland tot Zeeland, van Hotel des Indes tot Kraznapolsky. Het is moeilijk voor te stellen, maar zo groot was het mediumschap in die tijd en mevrouw Mulder-Schalekamp in het bijzonder.

Ze maakte niet alleen contacten met overleden familieleden, maar loste ook vermissingen op, heelde mensen met kruiden, deed séance-avonden voor publiek en tekende in trance prachtige pastellen die geëxposeerd werden. En dat alles in nauwe samenwerking met haar gids Emed. Over wie ook een heel boek geschreven kan worden, maar dat heeft mevrouw Mulder-Schalekamp al gedaan.

Afijn, u voelt mijn enthousiasme. En dus ging ik speuren op internet. Ik ontdekte dat de uitgever van haar boeken gevestigd was in dezelfde straat waar ik de Academie voor Mediumschap volgde. Toeval? Ik kwam achter haar voormalige adres, hier in plaatsje B. En dus stond ik op een zondagochtend voor haar huis. Me voor te stellen hoe zij daar naar binnen liep, in de tuin schoffelde en er ooit, niet lang na het overlijden van haar dierbare man, de deur voor het laatst achter zich dicht trok.

Mogen wij hier spreken van een obsessie?
Ja, hier mogen we spreken van een obsessie.

Ik schreef spirituele verenigingen aan met de vraag of zij zich haar nog herinnerden. Hoe ze was, hoe ze werkte, hoe ze eruit zag voor de zaal…
Ik kreeg keurig antwoord, maar niemand kon nog echt iets over haar vertellen. En zo leek de obsessie een beetje dood te bloeden. Wat niet geeft, want zo gaat dat als het goed is met obsessies. Alleen had ik zo gehoopt op iets… Een teken… Een verrassing misschien.

Drie weken geleden was ik aan het werk voor een cliënte. Ik maakte, op haar verzoek, contact met haar moeder en dat bleek een mooi mens. Gedreven in het helpen van anderen, onderzoekend, intelligent, sociaal.
Na afloop praatten we nog even over haar door. De cliënte:
“En zo grappig, mijn moeder woonde hier in B. Je had hier toen een hele levendige spirituele gemeenschap. Ik zie dat je ook nog boeken van Mevrouw Mulder-Schalekamp in de kast hebt staan. Die kwam bij ons over de vloer…”
‘Wat?!”, riep ik uit.
“Ja”, zei de vrouw.
Waarna ze weer doorpraatte.
En ik… ik vroeg niets. Ik hoorde ook niets meer. Ik was alleen verbijsterd.
Na al dat speurwerk, zat daar zomaar ineens iemand tegenover me die haar gekend had zeg… Hoe kon dat nou?

Pas later bedacht ik me dat ik ook niets hoefde te vragen.
Dit was wat ik zocht.
Een signaaltje.
Een indirecte ontmoeting.
Het is goed.
Ik weet genoeg.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments