Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ZOEKTOCHT NAAR DE VORM

Unknown-1

Al eerder schreef ik over het gedoe rond God in mijn leven.
Een gedoe dat waarschijnlijk nooit ophoudt.
Zolang ik rondloop hier op aarde.

Tijdens de lesweek op het Arthur Findlay College moesten we bij aankomst een formulier invullen waarop gevraagd werd naar onze ervaring en achtergrond. Een van de vragen luidde: religious conviction:…………………………………
Tja, daar gingen weer. Ik schreef dit op:
‘I was raised as an atheïst and I planned to stay one. Then I became involved in mediumship……..”

Het was een aardige samenvatting. Maar de puntjes aan het eind waren toch het meest veelzeggend. Want het blijft een zoektocht. Dat er ‘niks’ is, dat heb ik los moeten laten door het mediumschap. Bij ieder contact met een overledene dat ik maak, voel ik namelijk iets. Iets kleins, maar toch iets groots en levends en echts en intelligents. Een druppel die me doet beseffen dat er ergens een oceaan is. Een oceaan van liefde. Maar: in welke vorm? Want om te kunnen geloven, echt te kunnen geloven, merk ik dat ik een vorm nodig heb. Vraag me niet waarom, maar ik zoek naar die vorm.

Die zoektocht duurt al jaren. En ook alweer jaren geleden kreeg ik onverwacht een handreiking bij het lezen van een van de boeken van Dr. Raymond Moody over bijna-dood-ervaringen van zijn patiënten. Het viel hem op dat bijna alle patiënten, gelovig of niet, spraken over een ontmoeting met een prachtig wezen. Voor sommigen was het meteen duidelijk dat dit God was. Anderen omschreven hem anders. Een man, een overtuigde atheïst, zei dat het om een immens vriendelijk en alwetend Wezen van Licht ging. Die – en nou komt het – liefdevol en immens nieuwsgierig naar hem toe kwam en vroeg: ‘En? Hoe is je leven je tot nu toe bevallen?’
Dat beeld paste meteen voor mij. Zo zou mijn God zijn. Groot, lief, alwetend, alomtegenwoordig en nieuwsgierig naar hoe mijn leven me bevallen zou zijn.

Tijdens de week in Engeland viel het woord God vaak. Of zoals Simon James hem noemt: The one with a thousands names en yet with no name. Hij noemt ons mensen: Creators creations en benadrukte hoe ontzettend dankbaar we mogen zijn met onze levens. Ondanks alles. Wat dan wel weer overeen kwam met mijn beeld van de nieuwsgierige ‘Hoe bevalt je leven je tot nu toe?’-God. Alleen, die vorm…

Vandaag stond ik in de rij bij de Albert Heijn.
Het duurde lang.
Ik mijmerde weer over God en de gedachte dat die in ons allemaal is.
‘A spark of divinity.’
Ik keek om me heen.
Voor mij gaf een meneer zijn zegeltjes weg aan iemand anders.
Achter mij liet een jong meisje een oudere mevrouw voor gaan.
Als we alle little sparks naast elkaar leggen….
Misschien hebben we dan de hele vorm…
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments