Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HOU VERTROUWEN...

images

Scène 1: Een maandagochtend, onlangs, in het schoolgebouw van het UniC College in Utrecht. De school van de pipo. Waar hij al ruim een half jaar niet meer naartoe gaat, sinds de grote paniekaanval die hij daar heeft gehad. Sindsdien kan hij eigenlijk niet meer naar buiten.
Buiten regent het. Binnen zitten zorgcoördinatoren, een leerplicht ambtenaar, iemand van het zorgloket, zijn psycholoog en nog zo wat instanties. Het gespreksonderwerp: de pipo, die, zoals is vastgesteld, niet meer naar deze school toe kan. Te ver weg. Teveel prikkels. En nu?
Er zit een psychologe bij van een VSO-school hier in de buurt. Ze willen hem daar wel helpen. Mits.
“Hij moet wel lijfelijk aanwezig kunnen zijn. We komen niet aan huis, zoals het afgelopen half jaar is gebeurd.”
Nee, dat snappen we. Natuurlijk snappen we het. Maar hoe? Hoe krijg je iemand die bang is geworden voor de wereld, weer over die streep? Iemand die na een klein rondje wandelen door de buurt, doordrenkt van het zweet weer thuis komt met verwilderde, angstige ogen.

Er wordt een plan opgesteld. Voor extra hulp. Met extra geld. Allemaal geweldig. Dat het bestaat. Wat een land. Maar uiteindelijk, bottom line, is het de pipo die de echte stappen zal moeten gaan zetten.

Scène 2: Een paar dagen later. Ik zit op de fiets. Even de deur uit. Even nadenken. Want: ik doe iets verkeerd. Ik voel het. Ik wil zo graag dat de pipo deze kans op de VSO-school - zijn laatste kans! – pakt, dat ik hem onder druk zet. Hetgeen precies verkeerd uitpakt. Ik ben bang en dat maakt hem nog banger. Ik voel: ik heb een sleutel in handen. En ik draai hem de verkeerde kant op…

Ineens zie ik wat ik wel doen moet. Ik moet vertrouwen! Helemaal uit het niets, ja, en met volle overtuiging, hart en ziel.
Ik stop met fietsen, leg mijn hand op mijn hart en spreek het uit: “Ik heb vertrouwen in de pipo, in zijn kracht om zich te herstellen. Ik heb vertrouwen in mijn zoon.”
Het mooie is: ik voel het ook. Ik voel de kracht ervan. Alsof ik iets heel sterks de wereld in duw, iets wat verandering gaat brengen. Ik herhaal het de rest van de tocht en de volgende dagen.

Scène 3: Ik ben thuis. De pipo staat in de keuken. En ineens zeg ik het: “Het komt goed met jou. Ik heb vertrouwen.”
“O!”, zegt hij. Soort van positief geschokt.

Tien minuten later komt hij beneden.
“Ik heb er genoeg van. Van die angst. Volgende week is er een Magic toernooitje in Hilversum en daar wil ik heen. Ik ga vanaf nu elke dag proberen om verder te komen, op de fiets. En als ik het haal tot dat gebouw, ga ik ook naar binnen. Het is een wijkcentrum, dus dat kan. Ik wil daar heen. Per se.”
(Vanaf die dag iedere dag geoefend. Iedere dag een stukje verder.)

Scène 4: Nu, op dit moment. Ik zit achter de computer en ik wacht. De pipo is onderweg naar het Magic-toernooi in Hilversum. Hij sms-t als het hem lukt om naar binnen te gaan en mee te gaan spelen.
Ik heb vertrouwen.
Ik heb vertrouwen…
Sms. 'Niet gehaald. Ben op terugweg.'
Zo ontzettend jammer.
Maar: ik hou vertrouwen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 8 comments