Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ONZE EIGEN-WIJSHEID

Unknown-1

Ik was bij een lezing.
Van Erik Bruijn.
Zenleraar.

De lezing ging over verschillende onderwerpen en verliep een beetje geïnspireerd, waarmee het een lezing werd zoals die op dat moment gegeven moest worden aan de zaal. Er kwamen allerlei onderwerpen langs en ineens ging het over orgaandonatie. Over hoe ze daar in het Tibetaans Boeddhisme over denken.

Ikzelf was 14 toen ik mijn eerste donorcodicil invulde. Onderaan stond de tekst ‘Ik stem in met het afstaan van mijn organen’, waar ik voor de grap onder had geschreven ‘… en ik wens de volgende eigenaar er veel plezier mee.’ Jarenlang zat het codicil in mijn portemonnee en 2 x moest ik hem vervangen wegens slijtage.

En toen zag ik een keer een documentaire. Een vrouw overleed in het ziekenhuis. Haar gezin zat om haar bed. Ik zag hoe ze overleed en meteen werd weggereden voor de operatie om de gedoneerde organen te verwijderen, wat natuurlijk zo snel mogelijk plaats moest vinden. En iets in me zei: nee.

In 2011 overleed mijn eigen vader, in een mooie stille kamer in een hospice. Het was 23.30 uur en hartje zomer. De gordijnen naar de tuinen wiegden zachtjes naar binnen en naar buiten. Mijn hand lag op zijn hart toen zijn reutelende ademhaling stopte. Stilte. Dit was het dus. Mijn zus en ik gingen zitten. Er was niemand en we gingen ook niemand roepen. We bleven stil zitten, ik weet niet hoe lang. De stilte van de nacht, de stilte van mijn vader… het klopte. Ik dacht: overlijden is heel, heel stil worden en zo is het goed.

Ergens in de jaren daarna, heb ik mijn donorcodicil opgezegd. Niet omdat ik tegen orgaandonatie ben, maar omdat ik heb gevoeld hoe belangrijk dat stille samenzijn voor mij was. Het duurde een paar uur. Het voelde of het dagen mocht duren.

Erik Bruijn vertelde over hoe ze in het Tibetaans Boeddhisme het lichaam zien. Over de duizenden energiekanalen die door het lichaam lopen. En over hoe het, na het fysieke sterven, nog 3,5 dagen duurt voordat alle energie is teruggetrokken uit die kanalen naar het hartcentrum, want dat is hun visie op overlijden.
Eriks eigen visie op orgaandonatie: “Het mag geen schuldgevoel-kwestie worden. Als iemand komt te overlijden, is het niet omdat jij niet gedoneerd hebt, maar omdat iemand ziek was.”
En over de Tibetaanse visie zei hij: “Ze raden het niet aan, maar ze vinden het een heldendaad als mensen het wel doen.”


We hoeven elkaar niet te veroordelen.
We mogen onze eigen visies hebben.
Op basis van eigen ervaringen en gevoelens.
En onze eigen-wijsheid.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 5 comments