Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

I BELIEIEIEIEIEVE....

images

Het was maar één woordje.
Maar ik had de hele week lopen dubben of ik het nou wel of niet zou noemen.
Totdat ik besloot: ja, ik doe het.

Het woordje: engelen. Ja, engelen. Nee, niet in de kerstboom. En nee, ook niet ‘bij wijze van spreken.’ Ook niet ‘met vleugels’ trouwens, want in mijn beleving zijn die symbolisch, om aan te geven dat ze niet van hier zijn, maar van daar.

Engelen dus. Ik was er nooit zo van. Ik geloofde er niet zo in. Er is binnen de mediumwereld een beetje sprake van 2 kampen: de wel- en de niet-gelovers. En ik zat dus altijd in kamp 2.

Maar er gebeuren steeds dingen. Meerdere dingen. Vaak voortkomend uit wanhoop tav de situatie met de pipo bijvoorbeeld. (Zie blog 25 dec.) Momenten waarop ik ze aanriep, omdat ik het even niet meer wist. En waarop dingen gebeurden, die ik niet kon verklaren. Ik vroeg me steeds vaker af: zouden ze dan toch bestaan? En ergens, in de loop van het afgelopen jaar, veranderde die vraag in een bevestiging. Ja, ze bestaan.

Een week of wat geleden, was er een man op consult. Een man met een overhemd en een spencer. Een nette, rationele man die kwam voor een consult mbt zichzelf en zijn overleden vader. Die vader voelde ik ook, daar waar ik overledenen altijd voel: rechtsachter mij. Dat is prettig en wel zo overzichtelijk. Net zoals dat ik gidsen altijd voel linksachter de cliënt. Maar bij deze man, ervoer ik iets achter zijn rechter kant. En het voelde ook heel anders. Groter, ‘witter’, zachter en toch heel krachtig. Ik zat erop te puzzelen, want wat stond daar nou toch? En toen flapte ik het eruit: “Kan het zijn dat u een beschermengel heeft waar u zich bewust van bent?”
De man was totaal verbijsterd, maar reageerde spontaan.
“Ja, wat bijzonder! Dat zou ik u nooit hebben durven vragen, maar die voel ik al mijn hele leven!”
Geleerd die dag: ik kan nu ook engelen voelen bij mensen.
Wauw.

Vandaag mochten Ilse en ik een demonstratie mediumschap geven tijdens een spirituele dienst in Amersfoort, bij Joke en John. Ze hadden mij gevraagd het openingsgebed voor mijn rekening te nemen. Op zich al een ding voor een ex-atheïst en nu we toch bezig waren, konden we ook wel de volgende stap zetten: het noemen van de engelen. Toch een soort statement. Een coming-out, so to say.

Ik noemde ze.
Ik deed het gewoon.
(Bijna niemand in de zaal wist hoe spannend dit voor me was.)
Toen volgden de contacten. Een daarvan was met een overleden moeder van een vrouw in de zaal. En ineens voelde ik iets achter me. Iets groots, iets ‘wittigs’, heel zacht en toch heel krachtig. Ik zei tegen de vrouw: “Kan het zijn dat uw moeder iets met een engel had?” Ze herkende het. “Hij komt nu naar u toe om u healing te geven”, zei ik. Ik keek naar de vrouw. Ze werd rood. “Ik krijg het helemaal warm!”, zei ze. Tranen in haar ogen en ook bij anderen in de zaal. Ik rondde het contact af. De engel nam het over.

Ik noemde ze.
En ze reageerden.
Zoals ze dat steeds doen.
En ik heb de stap gezet.
Zoals Abba al zong:
I belieieieieieve…. in angels…
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 4 comments