Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

WAAROM NOU TOCH EEN BLAUWE ENGEL?

De pipo en zijn ontwikkelingen.
U kent een stuk nog niet.
Het was nog te vers en te gevoelig.
Tot vandaag.

De pipo klom op. Een stuk blijer dankzij de anti-depressiva. En na een jaar zonder sociale contacten, ging hij er weer op uit. Toernooitjes Magic spelen in Hilversum. Vrienden zien. En een toetsweek maken op school.
Het was oktober. Het leven lachte ons weer toe.

Het was tijdens een toets dat het gebeurde. Een paniekaanval. Zo erg, dat de pipo de school ontvluchtte en gedesoriënteerd door Utrecht liep. Hoge hartslag, hijgend, zwetend, hoofd op hol, niet meer weten hoe thuis te komen. Gelukkig belde hij A. Die begeleidde hem telefonisch naar het station. Ik haalde hem hier op van de trein.

Daarna durfde de pipo niet meer naar buiten. De gebeurtenis – die hem echt had overvallen – had zo’n impact gehad, dat hij zichzelf niet meer vertrouwde. En dus moest de wereld naar ons toe komen. Psychiater aan huis. Psycholoog aan huis. En heel langzaam weer gaan proberen, kleine rondjes lopen. Stapje voor stapje, steeds een stukje verder. Een proces van weken…

Het ging en gaat met vallen en opstaan. Soms weer wat verder, soms weer een terugval. Op een avond zag hij er weer zo tegenop. Na steeds maar uitstellen, trok hij trillend zijn jas aan: ‘Ik ga het proberen, maar ik ben zo ontzettend bang. Ik weet niet of ik verder kom dan de hoek van de straat dit keer.”
“Mag ik echt niet meegaan?’, vroeg ik.
“Nee”, zei hij. “Ik moet het zelf doen.”

Ik stond in de keuken, zag hem gaan. Hij liet de deur op een kier staan, zodat hij snel weer binnen zou kunnen komen rennen. Ik wilde iets doen. Voelde wanhoop. En toen riep ik, voordat ik het wist: “Lieve engelen, willen jullie alsjeblieft met hem meelopen? Hij heeft het zo moeilijk.” Ik zag hem voor me. Er liep een engel aan zijn zij. De arm om hem heen. Het was een blauwe engel, dat viel me op. Ik vond het wel raar. Waarom nou toch een blauwe engel?

Langzaam klimt de pipo ook hier weer uit.
De held.
Afgelopen week had hij weer een toetsweek. Zonder ook maar een les gevolgd te hebben, heeft hij hem hier thuis gemaakt. Met een surveillant van school op de bank. Ja, voor school is niets te gek.
En het feit dat dat hem lukte, dat hij ondanks die vorige ervaring toch weer toetsen kon maken, gaf hem weer meer vertrouwen. Vandaag liep hij voor het eerst weer een groter rondje buiten.

Iemand had me onlangs een scriptie gegeven die ze had geschreven. Het was een scriptie over engelen. Ik las erin. Het was een boeiend verhaal, over engelen in de kunst, de veranderende kijk op deze wezens door de eeuwen heen. Het eindigde met een stuk over Aartsengelen.
Ik las het stuk over aartsengel Michaël. ‘Michael is een hele krachtige aartsengel. Hij helpt en staat bij vooral in situaties van angst en paniek. Brengt dan geruststelling en kracht om de situatie aan te gaan. (…) Zijn kleur: koningsblauw.’

Ik stond versteld.
Een blauwe engel…
Daarom dus.
Vandaar, op eerste kerstdag, deze welgemeende woorden:
Dank u wel voor uw hulp, Aartsengel Michaël.

IMG_3138
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 4 comments