Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HANDDOEK IN DE RING

Indiaan-tooi

Tijdens mijn opleiding in het mediumschap, viel ineens het woord ‘gidsen’.
Moeilijk begrip, vond ik.
Moeilijk te bevatten.
Je ziet ze niet, je hoort ze niet en je kunt hun bestaan niet bewijzen.
Dus ik besloot het onderwerp maar een beetje te negeren.

Het lastige was dat het onderwerp gidsen steeds maar bleef terugkeren. Iedereen leek zijn gidsen te kennen. En vaak waren het indianen. Ook dat nog. Het cliché van het wijze opperhoofd dat sprak vanuit de andere wereld tegen ons, in Nederland. Ja, vast. Ik vond het moeilijk te verteren.
Ik moest mijn mening wel iets bijstellen toen ik las over indianen-gidsen in boeken die ik serieus nam. Boeken over grote mediums als Estelle Roberts, die samen bleek te werken met de indianengids Red Cloud. En de boeken van Silver Birch. Hier ontstond een kleine worsteling. Oke, indianen-gidsen bestonden dus. Maar even voor de duidelijkheid: niet bij mij.

Ik heb veel geworsteld met het onderwerp gidsen.
En daarna, toen ik er niet meer helemaal onderuit kon, met de gidsen zelf.
En ondertussen hebben ze vast ook heel veel met mij geworsteld.
Ik, het onwillige medium.

Uiteindelijk accepteerde ik hun rol in mijn leven. Maar: nadrukkelijk zonder naam en gezicht en etniciteit. Ik hoor hun inspiratie, voel hun hulp, ben dankbaar voor hun aanwezigheid en wijze lessen. En zo vond ik het genoeg.

Ondertussen geef ik zo’n 10 jaar consulten en lessen. En mensen vragen mij vaak over hun gidsen. En willen soms weten: wat is het voor type? Waar komt-ie vandaan? En dan zeg ik: dat moet je zelf uitzoeken. Kijk maar wat je raakt. Naar welke cultuur je trekt. Welke kunst, muziek, scènes in films iets met je doen wat je niet kunt verklaren. Daar zit het.

Dat ikzelf veel heb met films waarin de indianen-cultuur een grote rol speelt, negeer ik ondertussen. Dat mijn favoriete filmscène er een is uit Dances with Wolves, komt door Kevin Costner. Dat ik een favoriete cd heb met indianen-muziek, noem ik toeval. En dat ik in meditaties regelmatig beelden zie van indianen-rituelen zijn verzinsels. Dat snapt u natuurlijk wel.

Zondag zag ik de film Down to Earth. In de opening groot in beeld: een indiaan.
Ik keek.
En tranen stroomden.
Zonder een snik, zonder een geluid.
Alleen maar tranen als stille wateren van onbekende oorsprong.

En toen, eindelijk, dacht ik: laat ik er nou maar mee ophouden, met dat stomme verzet.
Ik gooi de handdoek in de ring.
Hij is er.
Het is een indiaan.
Gewoon accepteren.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 7 comments