Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HAAR VERHAAL, VIA EEN KAART

IMG_20161130_143049102

‘Leiderschap’.
Zo heette de kaart die ik trok voor het consult met cliënte A.
“Oke”, zei ik.

Soms trek ik kaarten. Soms niet. Maar als ik het doe, doe ik het van tevoren en leg ze dan weg. En als ik dan bezig ben met het consult en merk dat er één mijn aandacht trekt, leg ik hem neer. Meestal is het dan een visuele bevestiging van wat er op dat moment gezegd wordt. De kaart versterkt de woorden.

Ik ken de kaart Leiderschap; hij komt wel vaker naar voren. Dat kennen is een voordeel, maar ook een nadeel; het gevaar is dat je in een gewoonte vervalt. En dat mag niet. De kaart moet gaan over de unieke betekenis voor die persoon op dat moment.

Het duurt een minuut of 20 voordat de kaart mijn aandacht trekt. Ik leg hem neer.
A. kijkt en leest de tekst.
“Mooi”, zegt ze.
Het klopt ook bij haar situatie.
Ik draai de kaart naar me toe. En het lijkt wel of ik hem ineens anders zie. Meer als een filmpje. Dit zijn belangrijke ingevingen, weet ik inmiddels. Hier moet ik in meegaan en vertellen wat ik waarneem.

“De leiding die ze neemt, is vooral die van haar eigen leven. Zie je dat ze onderweg is? Ze draagt een harnas, omdat ze vroeger ooit gewond is geraakt. Daar is ze bang voor. Toch heeft ze nu, op dit moment van rust, haar helm afgezet. Gelukkig maar, want daardoor kunnen de engeltjes achter haar doen wat ze willen doen: haar kronen. Haar waarderen. Met het afdoen van de helm, heeft ze zich open gesteld voor de ongeziene wereld. Ze neemt ermee een risico, maar het levert haar steun op. Ongeziene steun, maar toch. En dat weet ze ook, want kijk: haar blik is naar boven gericht. Ze ziet de engelen misschien niet, maar ze weet wel dat ze er zijn.
Eigenlijk zou ze dat hele harnas uit willen doen. Net zo naakt en kwetsbaar willen zijn als die engelen. Krachtig zijn via haar kwetsbaarheid, dat is haar doel. Maar dat gaat alleen maar stap voor stap.

Ze heeft haar zwaard met kracht in de grond gezet. Veel is tot nu toe bereikt via strijd. Strijd tegen…, strijd voor… Nu wil ze niet meer strijden. In plaats daarvan houdt ze nu een beker vast. Ze laat zich voeden, laat zich bijschenken en weet zich op die manier gesterkt. Kracht door haar verbinding met Boven, niet meer via strijd.

De burcht ligt achter haar. Die burcht staat voor de gevestigde orde. Voor hoe het altijd was. En hoe ze het niet meer wilde. Ze wil vooruit. Buiten de burcht, buiten hoe het hoort, buiten de lijntjes. Waarheen? Dat weet ze niet precies. Ze laat zich leiden en ze vertrouwt erop dat ze komt waar ze komen moet. Dit is geen missie met een uitgeschreven 5-jaren-plan. Dit is een weg die we laten ontstaan. Soms hoort ze de stemmen nog gallen uit de torens van de burcht.
“Doe dit! Doe dat! Kom terug!”
En soms twijfelt ze dan ook nog. Maar dan richt ze haar blik weer naar boven, neemt een slok en gaat weer door.”

Tjonge zeg, een heel verhaal.
Zou er ook nog iets van kloppen?
Ik kijk op, zie A.
En zie dat het klopt.
Allemaal.
Het is haar verhaal, via een kaart.

Intuïtie: groot mysterie.
Maar het is wel de weg die de vrouw op de kaart gaat.
Die A. wil gaan.
Het is een vaak rare, lange, eenzame, maar wonderschone weg…
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 5 comments