Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

SAVE YOUR SOUL-WEEKEND TEXEL: JOIN THE REVOLUTION...

Texel-nov2016

Buiten gierde de storm om de herberg.
Binnen zaten we warm en droog.
Save Your Soul-weekend, Texel, nummer 5.

Het was een klein, maar super-fijn gezelschap van heel uiteenlopende vrouwen. Met super-uiteenlopende achtergronden en toch 1 zelfde interesse: spirituele ontwikkeling. Behalve daarmee werken, een heel weekend lang, hadden we er ook gesprekken over. Want we zien en zagen het niet alleen als een interessant onderwerp, maar ook als een belangrijk iets voor een betere wereld. Klinkt misschien grappig of hoogdravend, maar dat is nou eenmaal onze kijk.

Waarom? Nou, als mensen zich realiseren dat er leven is na de dood (waar mediumschap om draait), dan krijgt het leven ineens een andere betekenis. Minder vrijblijvend. Minder ‘na mij de zondvloed’. Meer ‘we zijn hier met een reden, met een doel.’ En dat doel strekt meestal verder dan alleen iets voor jezelf. De hoogste doelen gaan nou eenmaal om geven, helpen, inspireren, motiveren, innoveren, bijdragen aan vooruitgang, welke dan ook. Dat is liefde, niet alleen voor onszelf, maar voor de wereld en de medemens. Daar draait uiteindelijk alles om. Dus ja, we zaten daar met een klein groepje. Maar wel met een mooi doel. En en in hoeverre we dat doel ooit zouden kunnen bereiken, nou ja, dat zouden we wel zien.

Buiten werd de storm steeds heviger. De wind gierde en slagregens zorgden voor lekkage bij de ramen. Gastvrouw Esther legde een dweil neer en checkte op haar mobiel hoe de storm zich ontwikkelde.
“Het ergste moet nog komen en de boot gaat uit de vaart.”
Wow. We fantaseerden van de mogelijkheid dat we niet van het eiland af zouden kunnen.

Ik keek door het raam en zag iets bewegen op de dijk.
Iets wits.
Het bleek een ballonnetje, dat met een touwtje verstrikt zat aan een struik. Het sloeg hard heen en weer in de wind.
“Volgens staat daar een boodschap op voor ons”, zei ik, een beetje in mezelf.
Ik weet ook niet hoe ik daar bij kwam.
“O echt!”, riep M., die het had gehoord. “Ik ga kijken!”
En voordat ik het wist, had ze haar jas aan en trok de deur open. De wind sloeg hard naar binnen en de deur ging met moeite weer dicht. Daar rende M., capuchon op haar hoofd, door de regen naar de dijk. Na een paar minuten kwam ze drijfnat terug.
“Weet je wat erop staat!”, riep ze opgetogen.
“Nou?!”
“Join the revolution!”

Hahaha.
Join the revolution.
Zie je wel.
We zaten daar niet alleen te dromen van een betere wereld.
Er zijn er meer!
Terwijl wij daar, in die knusse herberg, en petite commitée zaten te praten over verbetering en ons daar, al ontwikkelend, ook voor inzetten, gebeurt het elders ook!
O yes, we shall join the revolution…
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment