Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

UPDATE 'DE PIPO EN DE PUT'

Unknown

Mensen vragen af en toe naar de pipo.
Wat ik heel lief vind.
Dus hier even een tussenstand.
Van de pipo en de put.

De pipo klom uit de put. Heel langzaam, maar toch zeker. Iets minder vaak doodmoe. Iets minder vaak ‘hoofdpijn en misselijk’ (burn out-signalen, weet ik nu). Iets minder vaak ‘dood-gedachten’.
En ondertussen gebeurden er ‘goeie dingen’. Hij hoeft dus per week nog maar 3 x 2 uur naar school en mag zijn VWO afmaken met zelfstudie, iets waar hij van kleins af aan al voor heeft gepleit. Dus: hoera. Maar toen we, na dit gesprek in september, naar huis reden met de trein, zag ik helemaal geen blije, opgeluchte pipo. Ik dacht: het moet nog indalen.

Een ander ‘goed ding’ was dat de IT-organisatie hem een heel mooi leertraject aanbood. Leidend tot het MCSD-certificaat. “Als je dat haalt, kun je doen wat je wilt, waar ook ter wereld”, zei de man van het IT-bedrijf. Ik keek naast me. De pipo knikte. Ik zag geen opwinding, geen ‘ik heb er zin in’-hoofd. Het hoofd dat de kleine pipo de hele dag had. Waar was het gebleven?

Ik zat ermee.
En een week later, zei de pipo: “Ik heb er heel goed over nagedacht, maar ik wil misschien toch aan de anti-depressiva. Want iedere keer als ik eigenlijk blij zou moeten zijn, lukt dat niet. Het is alsof er een anker in me zit dat me steeds weer naar beneden trekt. Het lijkt wel of ik een stofje mis of zo.”
Ik was behoorlijk ontdaan. Maar ook vol bewondering. Hij had alles al uitgezocht. Welke middelen, hoe ze werken, welke wel/niet geschikt voor jonge mensen, dat het geen pijnstillers zijn die meteen werken, dat je er niet zomaar weer mee kunt stoppen ook…
De psychiater reageerde positief.
Binnen een week zat hij aan de Fluoxetine.

Het ging al snel iets beter met de pipo. Ik zag af en toe een twinkeling in zijn ogen. En… hij ontwikkelde weer initiatieven. Ontdekte het kaartspel Magic – the Gathering. Kocht een set kaarten. Speelde het met A. en zei op een avond: “Er is een Magic-toernooitje in Hilversum. Daar ga ik heen denk ik.”

Een jaar had hij op zijn kamer gezeten. Met als enige afwisseling: even naar school of even naar de psycholoog. En nu dit… Ik kan u zeggen: mijn interne barometer schoot met sprongen omhoog.
Hij ging de week erna weer naar zo’n toernooitje. En alles leek hallelujah, maar toen kwam er een toetsweek. En de wetenschap dat hij daarna voor zijn eerste deelcertificaat MCSD aan de slag zou gaan. En alle exitement rondom Magic en vervolgens een bericht: hij had een paniekaanval gehad, op school, tijdens een toets.
Het was heel erg. Totaal de weg kwijt. Via de telefoon moest A. hem begeleiden naar het station. Hij wist totaal niet meer wat hij moest doen. System overload.
“Even rust houden”, zeiden wij. “Even alleen leuke dingen doen.”
Hij wilde per se vrijdag naar een Magic-toernooitje. Maar kwam al na een half uur terug.
“Het gaat niet.”
Hij werd gevraagd door vrienden gisteravond even langs te komen, maar kwam al na 2 minuten terug.
“Het gaat niet. “
Gevolgd door een woede-aanval.
“G***! Wat voor k***-leven is dit! Ik ben 16 en ik kan F*** nooit meer wat leuks doen!”

Is het een herstel?
Soms denk ik van wel, soms van niet.
Het is iets met vallen en opstaan.
Met leren wat wel en wat niet kan.
Met ups en downs.
Het is – denk ik – een van de grootste lessen van zijn leven.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments