Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ONS KOMPAS DAT INTUITIE HEET

Unknown-1

Gekleurde linten.
Daar werk ik graag mee.
Omdat de betekenissen van kleuren eindeloos zijn.
Tenminste, als je het goed aanpakt.

Ik laat cliënten die een consult willen mbt zichzelf graag gekleurde linten trekken. En de kleuren leiden me dan naar wat er met die persoon aan de hand is en naar inzichten die kunnen leiden tot de oplossing.
Dat gaat intuïtief en dat is totaal ongrijpbaar en onverklaarbaar. Maar intuïtie + kleur is een gouden combinatie en intuïtief is hoe het moet gaan.

Nou zijn er boeken vol met ‘betekenissen van kleur’. En ik heb er niks op tegen, sterker nog: ik heb er een paar, maar je moet oppassen dat je die betekenissen niet uit je hoofd gaat zitten leren, want dan ga je weer over op het Hoofd en dat is iets heel anders dan Intuïtie.

Het verschil tussen die 2 zag ik deze week weer eens. Cliënte S. trok een diep donkerblauw lint. En meteen nam mijn Hoofd het voortouw met zo’n houding van: ‘Laat mij dat varkentje maar even wassen. Ik weet toevallig alles van donkerblauw.’ Het Hoofd weet dat een van de betekenissen van blauw is: communicatie. Het is een kleur die je veel ziet bij mensen met praatberoepen. En wanneer dat blauw dichttrekt en dus donkerder wordt, kan dat juist duiden op een communicatieprobleem. Dus zei het hoofd vol zelfvertrouwen tegen S.: “Je hebt een communicatieprobleem met iemand.”
“Nou”, zei S., “niet dat ik weet.”
Het Hoofd zocht en probeerde nog wat in die hoek, maar het klopte gewoon niet. En toen, met een veel zachter stemmetje, zei Intuïtie: ‘Mag ik het eens proberen?’
Intuïtie vóelde in het donkerblauw. En voelde de diepte ervan. Maar niet op een prettige manier. Het was een diepte die beangstigde, zoals de trekkende kracht van een diepe, donkerblauwe zee. Die trekkende kracht gaf me het gevoel van de angst voor verlies. Verlies van wat?, vroeg ik. En Intuïtie liet nu zien: van helderheid. Angst voor het donker. Voor de somberte. Voor de diepte van een depressie.
Ik zei het, veel voorzichtiger dit keer: “Kun je herkennen dat je bang bent voor een depressie?”

Tranen in de ogen van S.
“Ja. Altijd. Het zit in de familie. En in deze fase van mijn leven verlamt het me.”

Zou het Hoofd het bij het rechte eind hebben gehad, dan had-ie zich op de borst geslagen: ‘Goed he, van mij.’ Zo niet Intuïtie, die zoveel meer weet, maar ook zoveel nederiger is.
Omdat-ie verbonden is met Het Hoge.
Het Al-Wetende.
En dat maakt nederig.

De wereld zou er zo anders uitzien
als we meer zouden varen
op ons kompas dat intuïtie heet…
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment