Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN SNORLAX, EEN SNORLAX!

“Ik wil wel een keer naar Kijkduin”, zei de patat afgelopen zomer.
U denkt aan Kijkduin aan het strand.
De patat dacht meer aan Kijkduin de Pokémon Go-hoofdstad van Nederland.
Ze liggen trouwens wel op dezelfde plek.
De beleving van die plek is alleen heel anders.

Ik zag het op dat moment niet zo zitten, want ik had gehoord dat het heel druk kon zijn. Nu, een maand later, is de allerergste Pokémon-rage wel voorbij. Dus wij vandaag naar Kijkduin.

Een parkeerplek zoeken, kostte bijna een half uur.
Iedere stoep, iedere straat en ieder parkeerterrein stond vol.
We belandden ergens in een aangrenzende wijk, op ongeveer een kwartier lopen.

We liepen naar het Deltaplein, samen met een massa mensen. In de verte kwam live- muziek ons tegemoet. Daar gingen al die mensen natuurlijk naartoe, naar de muziek, zo concludeerde ik in mijn hoofd.
Mijn hoofd denkt nog heel erg 1967.
We kwamen op het plein, dichtbij de muziek. Maar niemand keek of luisterde naar de muziek. Iedereen keek naar zijn mobiel. En ‘ving een beest’. Of ‘wachtte op een lure’, of op het ‘spawnen’ van een bijzonder exemplaar.

1

2

Kinderen, tieners, volwassenen, hutje mutje, gezamenlijk en toch ook weer niet, wachtend. Totdat iedereen ineens op sprong en begon te rennen in dezelfde richting.
“Een Snorlax, een Snorlax!”, riepen mensen.
De massa denderde langs ons heen, een duinpad op. En de patat juichte en rende mee.
“Heeee!”, riepen we nog.
Kansloos.
De Snorlax won.

Na een minuut of 5 kwam de patat terug, samen met vele andere.
“Het was een prank. Volgende keer beter.”
We spraken een plek en een tijd af en de patat mocht zijn eigen gang gaan. Op het strand was het heel rustig, zeker voor zo’n zonnige dag. Totdat, na een kwartier, het geluid van een denderende kudde bizons achter ons.
“Blastois! Blastois!”, riep de massa die nu het strand op kwam rennen en ons van beide kanten passeerde en ons in een wolk van zand zette. Ouders met kinderen, tieners met petten, kinderen met Pokémon-t-shirts.

De patat had de dag van zijn leven.
Voor mij was het een van de meest bizarre dingen die ik ooit heb gezien.
Er viel geen onvertogen woord, dus in die zin was het positief.
Maar ik weet niet wat er overblijft van Kijkduin.
En de Pokémon Go-rage is nog lang niet voorbij.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments