Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

SAY MY NAME...

michael

‘Say my name, say my name…’
Dat liedje, van Beyoncé, was waar ik vanochtend mee wakker werd.
Tip voor iedereen: als je wakker wordt met een liedje, let goed op de tekst!

Kijk, liedjes kunnen natuurlijk blijven hangen in je hoofd. Als je ze op de radio hebt gehoord, of in de supermarkt. Maar dat is iets anders dan er wakker mee worden. Ik zie dat vaak als een teken, van boven.

Het kan een advies zijn, van ‘je helpers’. Of van je eigen intuïtie. Het kan het antwoord zijn op een vraag, of een tip voor de dag. En bij mijn heeft het vaak te maken met een belangrijk moment in een van de consulten van die dag. Dus vanmorgen noteerden we ergens van binnen: er is vandaag iets met Say my name…

Eigenlijk vergat ik dat hele liedje ook weer. En kwam het pas weer naar boven toen ik me aan het voorbereiden was op het eerste consult. Ik trok wat kaarten, omdat die me vaak een beetje een richting geven. En een daarvan was een kaart met een engel erop en heel groot zijn naam: Michael. En hop: daar was het liedje weer: Say my name, say my name. Ik dacht: dan zal ik die naam straks zeker moeten zeggen. Maar, lieve lezertjes, dat was het hoofd. En het hoofd begrijpt veel, maar niet van mediumschap.

Het consult begon. Het liep meteen wel lekker. Christien was typisch zo’n cliënte die al op dezelfde golflengte zat als ik en dat werkte prettig. Alleen zit er ook een gevaar in zo’n consult, namelijk dat het te makkelijk wordt. Te veel inkoppen, zeg maar. Te weinig wauw. Dat voelde ik ook tegen het eind. Er moest nog iets gebeuren. En daar was het liedje weer: Say my name, say my name. Alleen dit keer was het mijn intuïtie die wist wat ermee moest gebeuren. En wist ik dat niet ik de naam moest zeggen, maar zij!

Het hele gesprek was over haar bedrijf gegaan en nu moest ik het ineens over een hele andere boeg gooien. En geheel tegen mijn hoofd in, vroeg ik het:
“Klopt het dat je je ooit met engelen hebt bezig gehouden?”
Ze keek me verbaasd aan, maar reageerde positief.
“Ja, dat heb ik zeker”, zei ze. “Grappig dat je dat vraagt.”
“Ook met bepaalde engelen?”, viste ik verder.
“Ja, met aardsengelen’, zei ze. “En vooral met…” Ze aarzelde.
Het lag op het puntje van mijn tong, maar ik zei het niet. In mijn hoofd klonk het liedje: ‘Say my name, say my name…’
“Met Michael”, zei ze toen.

Het voelde als een magisch moment.
Ik pakte de kaart en legde hem neer.
“Hij lag al op je te wachten”, zei ik. “En hij wilde dat je z’n naam weer eens zei.”
Ze keek naar de kaart, alsof ze naar de foto van een oude geliefde keek.
“Goh”, zei ze ontdaan. “Mag ik daar een foto van maken?”

Pas later besefte ik dat het zeggen van een naam kan werken als een pincode. En dat er in dit geval met die pincode weer iets ‘aangezet’ moest worden. Michael was een beetje te ver naar de achtergrond gezakt en wilde weer meer plek in haar leven innemen. Daarvoor had hij precies dat nodig: dat ze zijn naam weer eens zei. En het was mijn taak om dat te laten gebeuren. En dat was me ’s ochtends al duidelijk gemaakt.

Briljant.
Geniaal.
Beyoncé moest eens weten…
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment