Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ZOEKTOCHT NAAR HET PARADIJS

Unknown

Boek uit.
Altijd een dingetje.
Zo zit je in een wereldje, en zo is het wereldje - poef - weer weg.

Nou was dit boek, Zoektocht naar het Paradijs van Arita Baaijens, niet echt een ontspannen trip. Eigenlijk meer een behoorlijke discussie met de schrijfster. Die is namelijk, behalve schrijfster, ook bioloog en ontdekkingsreizigster en een hele interessante vrouw. Na vele eenzame zwerftochten door de woestijn met kamelen en een jarenlange crisis, besloot ze een nieuwe grote reis aan te gaan en wel een zoektocht naar Shambhalla, de Boeddhistische equivalent van het paradijs, dat zich ergens in het Altaj-gebergte zou moeten bevinden.

Maar: Baaijens is wetenschapper. En als een wetenschapper op zoek gaat naar het paradijs… Eigenlijk voel je daar de spanning al hè. Dat gaat dus niet. Ze wil meten en weten. Ze wil het met eigen ogen zien. Maar: allemaal linksbreinig, zeg maar. Ze wil zich er niet aan overgeven. En daar loopt de zoektocht dan ook spaak.

Ik ken die weg. Ik bewandel hem nog steeds. Ik zal hem wel altijd blijven bewandelen. Het mediumschap zou ik wel even gaan determineren. Ik zou het 100% nuchter gaan benaderen en ‘van alle onzin ontdoen’. Dat was het idee.
Ja.
Mooi streven.
Alleen liep mijn ontwikkeling als medium er wel op vast. Want voor mijn ontwikkeling was iets anders nodig: overgave. Zoals mijn grote voorbeeld Mavis Pattilla zegt: mediumschap gaat over Love, Trust and Surrender. En er is niks mis met onderzoek naar je eigen mediumschap, maar wil je je ontwikkelen, dan moet je de logica los durven laten. Niet in een keer, maar beetje bij beetje. Om te zien dat ‘ze’, dat ‘het’, dat dat waar we ook maar mee samenwerken, dan pas echt dichtbij ons komt. Ons laat zien. Ons leert. Op totaal onverwachte wijze… Waarna je verbijsterd achterblijft, met het besef: dit is zoveel groter dan wij kunnen bevatten. Afijn, ik schrijf er vaak over op deze plek.

Arita vindt de weg. Ze durft de overgave uiteindelijk aan. (Het is sowieso een ontzettend moedige vrouw). En helemaal aan het eind, is er zo’n met-open-mond-achterblijven-moment.
Heel mooi.
Totaal niet te verklaren.
Geen wetenschap op toe te passen.
En daar blijkt het dan te zijn: het paradijs.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments