Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

WAAROM WE DIT WERK DOEN

Unknown

Drie vriendinnen willen samen een consult.
Ieder 20 minuten.
Zo hadden ze het bedacht.

Ik heb ermee ingestemd, maar wel aarzelend. Ik vind een consult toch het mooist in een 1-op-1-situatie. Als we met z’n tweetjes een soort bubbel creëren waarin iets magisch kan gebeuren. En in deze setting dreigen de consulten toch een blokje entertainment te zijn tijdens een gezellige vriendinnendag, wat iets heel anders is. Maar goed, ik heb ja gezegd en nu zitten ze tegenover me.

Hoofd uit.
Intuïtie aan.
Eerste inschatting: rechts zit iets zwaars.
Iets waar ik niet mee wil beginnen.
Dus ik begin maar links.

Het eerste consult gaat over luisteren. Dat ze dat in aanleg heel goed kan en ook heel veel doet, maar dat ze in de loop der jaren steeds minder naar zichzelf is gaan luisteren. En nu is er een soort gat ontstaan tussen hoofd en hart. En dat vraagt om aandacht. Ik probeer wat tips te geven, voor zover dat gaat in een consult van 20 minuten. Maar ze is er wel blij mee, zie ik.
“Leuk he”, zegt ze tegen haar vriendinnen.

Door naar de middelste vriendin. Daarbij gaat het over moed vinden. Moed vinden om… ik moet even zoeken. Het blijkt te gaan om de moed om te Zijn. Om voor jezelf op te komen. Je mening te geven. Nee te zeggen.
“O, zo herkenbaar!”, zeggen ze alle drie enthousiast.
Ook hier wat tips, die ze dankbaar in ontvangst neemt.

Oke, nu moet ik even moed vinden, want nu naar dat zware gevoel van vriendin nummer 3. Het woord dat in me opkomt is Vertrouwen. Niet specifiek in iets, maar mee in het algemeen. Vertrouwen dat dingen gebeuren met een reden. En dat het goed is. En je er iets mee kunt. Vertrouwen dat er een systeem is, en hulp. Niet alleen in aardse zin, maar ook onzichtbaar, om haar heen. Vertrouwen als ongewisse stap naar een ongewisse toekomst, met een gevoel: ik laat me dragen. Ik geef me over.

De vriendin kijkt me met grote ogen aan.
De woorden ‘leuk’ en ‘herkenbaar’ vallen nu niet.
De jolige, feestelijke stemming van ‘joepie, allemaal een consult en straks lekker gezellig lunchen samen’ is er niet meer. Er zijn vraagtekens. Open ruimtes. Stilte. De gezelligheid is weg, maar daarvoor in de plaats voel ik nu wel meer van dat spul in de ruimte dat ik associeer met spiritualiteit.

Als ze weg zijn, doe ik de deur achter ze dicht.
Een paar jaar geleden zou ik nu denken: wat heb ik verkeerd gedaan?
Nu weet ik, voel ik, proef ik dat ik de sfeer misschien heb veranderd, maar dat dat laatste consult wel de meeste impact zal hebben, op de lange duur.
En uiteindelijk moet dat de reden zijn waarom we dit werk doen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments