Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DAG VEILIGE HAVEN...

Unknown

Het was het laatste uitje van de patat met zijn klas.
Naar het zwembad.
Als afscheid van school.

Ik kom aan bij het bad om een aantal kinderen terug naar school te rijden. Expres wat eerder, zodat ik nog even kan kijken, naar al die mooie mensjes. Sommigen zijn alleen vertrouwde gezichten van 8 jaar op het schoolplein staan. Gezichten die ik als kleuters leerde kennen en heb zien veranderen naar pubers. Met anderen hebben we geschiedenissen. Jongetje S., met wie hij als kleuter meteen begon te spelen tijdens de kennismakingsdag. Jongetje W. bij wie hij vaak thuis kwam. Jongetje J. bij wie hij ooit een Surinaams feest meemaakte, wat hij zich tot op de dag van vandaag herinnert.

Er zitten meer ouders te kijken.
Ook allemaal te vroeg.
Ook allemaal afscheid nemend van een periode.

Het is tijd, de kinderen moeten het bad uitkomen. Juf Brigitte komt naar me toe: “Is dit niet de handdoek van de patat?”
Ja, dat is het. Maar hoe weet zij dat? Er zijn wel 50 kinderen en ze is dit jaar niet eens zijn juf.

De kinderen zijn aangekleed. Of, nou ja, soort van. Vooral de jongens presteren het om met 1 sok, een omgekeerd T-shirt en de verkeerde schoenen naar buiten te komen. Ik check de patat. Die ziet er nog redelijk compleet uit, zo lijkt het. Maar dan zie ik juf Marlies aan komen lopen.
“Is dit niet jouw jas jongen?”, vraagt ze.
Weer denk ik: hoe weet zij dat?
En als antwoord komt dat warme gevoel: ze kénnen mijn kind. Ze weten wie hij is. Hoe hij is. Wat hij nodig heeft. Ze hebben 8 jaar voor hem gezorgd, met heel hun ziel en zaligheid. Ze weten welke handdoek, welke jas van hem is.

We staan klaar om te vertrekken. Meester Roel rijdt met ons mee, is de bedoeling. Maar alles duurt wat langer en dan komt Meester Roel naar me toe:
“Ga jij maar vast rijden met hem hoor. Ik weet dat hij een hekel heeft aan wachten.”
Knipoog.
Ja, ze kennen hem echt.

Ik weet nog dat ik, jaren geleden, na afloop van een ouderavond het schoolplein verliet en even omkeek. Het was donker en door de ramen van verschillende klassen scheen warmgeel licht. Ik dacht toen: ‘Wat is dit een veilige haven. Hoe zal het voelen om die over een paar jaar te moeten verlaten?’

Na de American Party is het zo ver.
We verlaten het plein voor de laatste keer.
Dag Mozaiëk.
Dag veilige haven.
In mijn hoofd klinkt een uitspraak van Paulo Coelho:
‘Schepen zijn het veiligst wanneer ze in de haven liggen.
Maar daar zijn schepen niet voor gemaakt.’
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment