Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

NIET-GROEIEN IS ONMOGELIJK

images

Het was naar aanleiding van een consult van afgelopen week.
Met een cliënte die ik maar even D. zal noemen.
Een cliënte die ik al een paar jaar ken en die al een hele tijd vast zit.
Tijdens het consult dacht ik: zou dat kunnen?
Dat iemand zo vast zit dat ze niet groeit?

Als ik rondloop met een vraag, gebeurt het steeds vaker dat er dan ergens een antwoord komt. Een antwoord dat volgens mij wordt gestuurd, uit de andere wereld. Meestal komt het op de raarste momenten. En gisteren gebeurde het toen ik de was op hing: het antwoord kwam. Het was luid en duidelijk: nee, dat kan niet. Niet groeien is onmogelijk.

“Onmogelijk?”, zei ik. “En D. dan. Die zit toch zo vast als een huis, al die jaren dat ze bij me komt. Aan de ene kant wil ze groeien, maar aan de andere kant is ze er ook bang voor, voor verandering. Ze houdt het tegen. En dus groeit ze niet, toch?”
‘Onmogelijk’, luidde het antwoord weer.
‘Nou moe’, dacht ik.
Toen kwam er uitleg.
‘Groei is een levenskracht. ‘A force of life’. En niemand ontkomt daar aan. Kijk naar de natuur: elke dag is alles in beweging, elke dag is er groei en transformatie. Bestaat het dat een boom stopt met groeien bij een bepaalde hoogte? Nee. Hij kan een andere kant op groeien, breder worden, wonden krijgen, dieper wortelen, er kunnen takken afwaaien, hij kan afsterven, maar hij ontkomt niet aan ‘the force of life’. Dat geldt ook voor mensen.
“Oke, en D. dan?’, vroeg ik.
Er volgde nu een ander beeld, van een rivier met stromend water. Soms langzaam stromend, soms snel. En soms botste het water water op een obstakel, soms zo groot dat er een andere stroom gevormd werd. En soms, ja soms, stond het water stil, in een klein meertje naast de stroom. Misschien om te verdampen. Misschien om zich later toch weer in de stroom te kunnen mengen.
‘Groei of transformatie. Niets blijft wat het is.’
‘Hoe zit dat dan met D.?’, vroeg ik.
Het was even stil. Toen kwam er dit:
‘D. verzamelt moed.’

Ach, wat een prachtig beeld. En op dat moment realiseerde ik me dat aan mijn gedachte over het niet-groeien van D., ook een oordeel zat. Dat ik vónd dat ze moest groeien op de manier die ik in mijn hoofd had en ook nog graag in een bepaald tempo. Terwijl voor sommige stukken in onze groei veel moed nodig is. En D. is die moed nu aan het verzamelen., totdat ze er genoeg van heeft om de sprong te wagen.

Weer wat geleerd.
Tijdens het ophangen van de was nog wel.
Dank weer, s.w., voor jullie liefdevolle wijsheid.
Ik ben nog lang niet uitgegroeid.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments