Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN KLEINE GLIMLACH

13516324_491176254420218_7002185575728611170_n

De pipo twijfelde.
Hij hing tegen die steile wand van de put en kwam even niet verder.
Naast hem hing het dunne draadje van de hulpverlening.
Wat zou hij doen?
Zelf verder klimmen, of het draadje vastpakken.
Hij zag even geen mogelijkheid om verder omhoog te komen, dus… koos voor het draadje.
Hij greep.
Het draadje brak af.
Hij viel.
Terug bij af.

De situatie leek hopeloos. Behalve dat er toch nog iets van hoop was. Omdat het draadje van de hulpverlening er zo dun uitzag, was ik verder gaan denken. Wat zou de pipo weer iets geven om zijn leven zin te geven. Iets om ’s ochtends voor uit zijn bed te komen? Want dat is er al heel lang niet meer. Het antwoord kon maar op 1 vlak liggen: zijn passie om te programmeren.

Lezertjes die al langer op dit blog komen, weten het misschien nog. De jaren dat de pipo het programmeren ontdekte. Hoe hij het helemaal zelf uit ging zoeken, de verschillende talen: Java, Java Script, C++, Python. De problemen die hij tegenkwam zelf op ging oplossen. Langzaamaan steeds beter werd en – tot mijn verbijstering – ook betaalde opdrachtjes kreeg uit het buitenland. Het werd zijn lust en zijn leven. Maar… het verdween allemaal ook weer in de loop der jaren, naarmate hij harder botste op het schoolsysteem.
“School verneukt voor mij alles. Het kost me al mijn kostbare tijd en ik leer er alleen dingen die ik niet nodig heb in mijn leven.”
Er was weinig tegenin te brengen, behalve dat ‘school moest’.

Ik lette niet goed op.
Zag niet wat er aan het gebeuren was.
Dit was geen puberdwarsheid van de pipo.
Dit was een zich langzaam opbouwende crisis waarin de pipo zijn passie en daarmee zichzelf verloor.
Eindigend in een burn out met een depressie.
In een diepe put, zonder energie, zonder vooruitzicht.

Ik dacht: hij moet terug naar zijn kracht. Ik moet hem terugbrengen bij zijn liefde, in die wereld die hij snapt en die hem snapt. Dan is er in elk geval weer iets om zijn bed voor uit te komen.

Ik vond iets.
Een IT-bedrijf in een klooster in het midden van het land.
Vanmiddag hadden we een afspraak.
We parkeerden op een oude binnenplaats onder een oeroude kastanje.
Op een nummerbord stond mijn geluksgetal.
Ik dacht: dit is het.

De man keek naar de pipo. En hij zag de pipo. Hij keek naar zijn CV en vroeg naar zijn werkwijze. En hij lachte toen hij hoorde hoe de pipo zich eigenhandig, nieuwsgierig, speels en gedisciplineerd vaardigheden had eigengemaakt.
“15”, zei hij. “En dan al zoveel weten. Ik heb diep respect voor jou. En weet je wat me bevalt? Je karakter. Hoe je dingen aanpakt. Je hebt de goede mentaliteit, je hebt plezier, je hebt passie voor dit vak. Dat is wat je nodig hebt om ver te kunnen komen. Ik denk dat jij heel ver kunt komen.”
“O, dank u wel”, zei de pipo verbijsterd.
In de auto op de heenweg had hij nog gezucht dat het vast niks zou worden, omdat hij een depressieve loser was.
“Ik denk wel dat je eerst school af moet maken”, zei de man.
“Ga ik ook doen, maar niet met lessen. Ik heb al een half jaar geen les, maar heb alle toetsen gehaald. Ik heb volgend schooljaar wel wat tijd over…”, zei de pipo, met iets van hoop in zijn stem.
“O”, zei de man. “En wat zou jij dan graag willen van ons?”
“Nou… eigenlijk…”, zei de pipo. “Iets om te maken. De kans om te leren. En iemand die me helpt als ik vast zit met programmeren.”
De man wreef lang over zijn kin.
“15”, zei hij steeds.
Ik kneep mijn nagels in mijn handen.
'Please. Please! Laat er iets voor hem uitkomen…'
“Weet je wat”, zei de man. “Er zijn 2 programmeertalen waarvan ik graag zou willen dat je die ook onderzoekt. En als je dat gedaan hebt, dan kom je na de zomer terug en dan gaan wij een leertrajectje starten hier, van 1 of 2 dagen per week. Hoe klinkt dat?”

Hoe dat klonk?
Als engelengezang, zo klonk dat!
De man keek mij aan.
“Echt”, zei ik. “U heeft geen idee…”
Toen brak ik. Tranen.
“Sorry”, zei ik.
“Het is goed”, zei de man. “Ik snap het.”

We reden terug.
“Dat ging best goed”, zei de pipo.
Ik keek naast me.
In zijn hand hield hij het visitekaartje van de man.
En op zijn gezicht - lang niet gezien - een kleine glimlach.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 21 comments
Previous
← Ctrl ← Alt
Next
Ctrl → Alt →
Previous
← Ctrl ← Alt
Next
Ctrl → Alt →