Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE PUT

Unknown

Ik heb al een tijdje niet over de pipo geschreven.
Ook al vroegen velen van u zo belangstellend naar hem.
Het ging te slecht.
Te slecht voor woorden…

Omdat hij suïcidale gedachtes had, moest de pipo van de hulpverlening dagelijks in cijfers uitdrukken hoe hij zich voelde. Die cijfers zakten, maandenlang. Eerst onder de 5. Toen onder de 3 en lager en lager, tot hij – tot mijn grote schrik – zakte onder de 0. Ik hield mijn hart vast. Wat betekende zakken onder de 0? Het vermoedelijke antwoord: de pipo had zich nooit kunnen voorstellen dat je je zo slecht kunt voelen.
-1.
-2.
-4.
-6.
-7…

Op een bepaald moment stopte ik met vragen naar het cijfer. We konden het allemaal niet meer verdragen. De pipo was uitgeput, rilde van de kou, zelfs bij 25°C. Alles maakte hem angstig en hij wist niets meer om te doen, want niets lukte en niets bracht nog licht in de duisternis. Maanden bracht hij door op zijn kamer, liggend in bed, lusteloos hangend voor zijn computer.

Na -7 bereikte hij een bodem. De bodem van de burn out-put. Hij kreeg iets meer energie, kon iets beter slapen, zei soms weer iets aan tafel. Soms viel hij ook weer terug op de bodem, maar daarna krabbelde hij weer op. En ergens zag ik in zijn ogen de kracht om weer wat te gaan klimmen, tegen de wand van de put omhoog.
Let wel, met de rugzak van de depressie nog op zijn rug, want die leek nog niet voorbij.

De wand van de put is glibberig.
En het aantal uitsteeksels is beperkt.
Het is zoeken, met handen en voeten, naar mogelijkheden, hoe klein ook, om een beetje houvast aan te vinden…

Dwars door dit alles heen werkte de pipo mee aan onderzoeken van de GGZ. Gesprekken en tests om uit te zoeken wat er nou eigenlijk met hem aan de hand is. Dat gaf de pipo hoop. Hij hoopte op een touw dat van boven naar beneden gegooid zou worden en waaraan hij zich op zou kunnen gaan trekken. De dag van de uitslag was een datum waar we naartoe leefden.

De dag kwam.
De hulpverlening gooide iets naar beneden.
De pipo keek.
Het was een draadje, dun en breekbaar.
“He!”, schreeuwde hij wanhopig omhoog. “He! Dit klopt niet! Hier kan ik niks mee. Help me! Help me dan!”
Maar de hulpverlening had niks anders om naar beneden te gooien.
En toen… werd de pipo boos.
Vuur kwam uit zijn ogen.
En iets in hem zei: ze zoeken het maar uit. Ik móet omhoog!

Dit is een week geleden ongeveer. En het gaat langzaam en soms valt hij weer een stuk terug. Maar… hij klimt weer een beetje en daar gaat het om, na al die maanden van vallen en liggen. De pipo klimt en doet dat op eigen kracht en ik moedig hem aan, elke avond voor het slapen gaan, zoals ik dat al die maanden heb gedaan, maar ik merk nu dat hij me weer kan horen en dat het hem weer kracht geeft.

Ik weet dat hij het gaat redden.
En dat hij niet meer dezelfde zal zijn.
Een andere pipo zal over een tijdje zijn hoofd boven de rand van de put uit gaan steken.
En ik zal hem vol bewondering gade slaan.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 9 comments