Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ANTENNES

images

Mensen hebben het nog wel eens als ze ruimtes betreden met veel mensen.
Dat ze hun antennes heel ver uit zetten.
Te ver.

Vandaag was dat het geval met 2 klanten. Beiden zijn als kind opgegroeid in een onveilige omgeving. En wat doe je dan als kind? Je zet je antennes ver uit, want je kunt de situatie misschien niet veranderen, maar je kunt de ellende wel zien aankomen. En ook dat is een vorm van veiligheid.
Ik weet het: ik was zelf ook zo’n kind.

Ik herken ze dan ook vaak, mensen met te ver uitstaande antennes. Overal waar ze binnenkomen lopen ze de boel te scannen. Waar zit iets dreigends? Voor wie moet je oppassen? Het is een doodvermoeiende staat van zijn waar je op een bepaald moment genoeg van kunt gaan krijgen.

Dat is het moment om je bewust te worden van die antennes. En om te leren dat je zelf kunt kiezen hoe ver je ze uit hebt staan.
“Probeer je maar eens voor te stellen dat je ze helemaal intrekt”, zei ik tegen C.
Ze sloot haar ogen.
“Oeh”, zei ze. “Eng.”
“Want?”, vroeg ik.
“Zo voel ik niks aankomen”, zei C.
“Voelt dat niet tegelijkertijd ook lekker rustig?”, vroeg ik. “Ik bedoel: als er iets komt, kun je altijd nog reageren, toch? Is dat niet fijner dan de hele tijd zo alert te moeten zijn?”
“Zit wat in”, zei C.

Ze moest er nog een nachtje over slapen.
Het is ook wat.
Heb je zomaar ineens antennes.
En een afstandsbediening om ze mee te bedienen.
Maar uit eigen ervaring kan ik zeggen: het is de moeite van het onderzoeken waard.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments