Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

'ZE'

images

Even een voorbeeld weer van het voorgaande blog.
Van hoe ‘ze’ er vaak zijn in deze moeilijke tijden.
Van hoe bijzonder.

Ik zit in de tuin in de zon. En als iemand me zo zou zien zitten, dan zou die denken: die zit daar even fijn zeg. Maar dat is van buiten. Van binnen kraakt het schip onder de stormen van gierende gedachten en beukende angsten. Zo bang. Zo bang voor de pipo in zijn diepe gat.
Zo onzeker alles. O, wist ik maar… wist ik maar…

Dan ineens weer dat gevoel.
Daar zijn ‘ze’.
En ik zie iets voor me: een Top 5.
Top 5 van wat?, vraag ik in gedachten.
‘Van pijnlijkste fases in je leven’, is het antwoord.

Oke.
Dat kan ik wel.
Er was die fase – ik was zwanger - dat ik langzaam de greep op mezelf kwijtraakte, gevolgd door paniekaanvallen. God, wat was dat eng…
En die fase dat ik 18, 19 was en heel erg ziek. Niemand kon iets voor me doen en niemand deed ook iets… Pure angst, eenzaamheid en onzekerheid.
En die tijd toen ik werkte bij bedrijf K., waar ze misbruik van me maakten en ik niet weg kwam… Uitzichtloos.
Ik kom zo tot de 5, maar wat dan?
‘Hoe liep het ook alweer af?’, vragen ‘ze’.

Oke.
Die paniekaanvallen zakten weer weg in de loop van de maanden.
Voor de ziekte werd ik opgenomen, wat achteraf het begin bleek van een heel nieuw leven, waarin ik ook nog heel lang ziek was, maar de ziekte ook kon gebruiken om te groeien als mens.
Bedrijf K. kon ik verlaten nadat ik een advertentie had gezien voor een andere baan. Daar werd ik aangenomen en via een advocaat kreeg ik toch nog mijn achterstallige salaris.

‘Dus’, zeggen ze.
‘Ja’, zeg ik. ‘Ik snap het. Ik snap het helemaal.’
Vertrouwen is het woord.
Dat wilden ze even laten weten.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments