Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

JEZELF OPPOETSEN

linten

Het was de dag van zilver op de praktijk.
Maar liefst 3 cliënten trokken die kleur!
Ik ben gestopt met me af te vragen hoe dat kan.
Het is een mysterie en ik moet er gewoon mee werken.

Cliënte C. trok hem in deze combinatie: donkerblauw en donker zilver.
(Ter vergelijking ligt er de iets lichtere variant zilver ernaast.)
Nou is het mooie met de kleuren dat ze bij iedere cliënt weer net iets anders betekenen. En dat je je dus niet vast moet houden aan de betekenissen van kleuren zoals die op de bekende lijstjes staan, zo heb ik in de loop der jaren geleerd. Om achter die persoonlijke betekenis te komen, moet ik er als het ware een beetje in springen. Zo voelt het. Alles loslaten en kijken waar de kleuren me aan doen denken en wat ze met me doen.

“Pfffff”, was in dit geval mijn eerste reactie. Want wat ik zag was een grijze lucht met donkere wolken.
“Het is niet echt zonnig in jouw leven op dit moment”, stelde ik vast.
“Nee, niet echt”, bevestigde ze.
Ik kreeg het idee dat het met haar werk te maken had. Het donkerblauw zag er ineens uit als het donkerblauw van zakelijke, donkere pakken.
“Klopt het dat je in een zakelijke omgeving werkt?”, vroeg ik.
Ja, dat klopte.
Nu werd ik naar het zilveren lint getrokken. Het lint dat ze met ogen dicht had getrokken en dat dus de kleur van haar ziel op dit moment vertegenwoordigde. Ik voelde dat ik hem op wilde poetsen. Dat hij voelde als beslagen, dof zilver. En eigenlijk zelfs als grijs. Als van een grijze muis.
“Je komt daar niet echt uit de verf, herken je dat?”
“Ja”, zuchtte ze. “Denk je dat ik daar weg moet?”

Nou kunnen we dat nooit zeggen, want dat soort beslissingen nemen mensen zelf. Maar het inzicht om die beslissing te nemen, mogen we wel proberen aan te dragen.
Grappig genoeg bleef ik het donkere, zilveren lint maar poetsen met mijn vingers. Het ging vanzelf. En het zei me iets: ze moest haar ziel oppoetsen. Want die had ze verwaarloosd: gestopt met mediteren. Geen tijd meer voor zichzelf. Geen contact meer met haar diepste verlangens. Ze herkende het.
Oppoetsen dus! En toen ineens, dook voor mijn ogen dook een veel lichter blauw op. Helderheid, was het woord wat erbij kwam. Een klare lucht, met uitzicht. Met plannen en ideeën. Met dingen om naartoe te werken.

Een stuk vrolijker stond ze na afloop op.
“Dus ik moet beter voor mijzelf zorgen en dan zie ik ook weer voor me waar ik naartoe wil”, vatte ze het samen.
“Zo is het”, zei ik.
Ze trok haar jas aan en sloeg een gele sjaal om.
Ik zag haar weg lopen en buiten scheen de zon.
'Dat komt wel goed’, wist ik.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment