Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EVEN NIKS

IMG_20160413_130959781

Het was gister de 4e dag van de Jaaropleiding Spirituele Groei.
Dag van Bewust Zijn.

Zo belangrijk voor spirituele ontwikkeling. Leren om aandachtig te zijn. Bewust van de omgeving. Los van de drukte van het hoofd, van alledag.
Na wat oefeningen op de praktijk, gingen we naar de hei, om het in de praktijk te gaan brengen, dat bewuste zijn.
Zo mooi, om de hei te ‘delen’ met de groep. Om hun gezichten te zien toen al die wijdsheid voor ze opdook. De zoete wind, de bosrand in de verte, de krentenbomen in bloei.

We gingen naar mijn favoriete plek.
Daar verspreidden ze zich met een bijzondere opdracht:
Wees hier gewoon. Aandachtig. Kijk maar wat er gebeurt. En neem zolang als nodig.

Daar gingen ze. De een nam plaats tegen de kei, de ander in een boom, in een kuil, op een bankje, in het bos… Ik zag ze liggen. Zitten. Staren. Schrijven. Zijn.
Ik zag wandelaars voorbij komen en kijken naar al die ‘stille mensen’.
“Die doen even niks”, hoorde ik een vader tegen zijn zoontje zeggen.

Na ruim anderhalf uur kwamen we weer samen.
Wat was er gebeurd?
Verhalen.
Iemand was ineens een gedicht te binnen geschoten dat ze had geschreven toen ze 16 was in een tijd dat ze het heel erg moeilijk had.
“Dat gedicht kwam zomaar weer omhoog en ik wist: ik moet de laatste zin herschrijven.”
Ze deelde het met ons. De herschreven zin ging over acceptatie.
Kippenvel.
Iemand was tot een besef gekomen dat ze als kind graag een bepaald beroep had willen uitoefenen. Het werd iets anders. Het verdriet daarover kwam omhoog.
“En ergens ook misschien een begin om er toch iets mee te gaan doen.”
Iemand was helemaal apart gaan zitten, op een open plek.
“Ik ben een groepsmens, maar ik wil onderzoeken hoe het is als ik dingen alleen doe.“
Iemand had puur genoten. En zich voorgenomen vaker zo te gaan zitten.
Iemand had voor het eerst een brief geschreven aan haar overleden man, over het uit huis gaan van hun kinderen, waar ze het zo moeilijk mee heeft.
Iemand had het verschil gevoeld tussen verschillende bomen. Waarbij eentje hem had geïnspireerd tot het opschrijven van zijn visie over leiderschap.

Allemaal, stuk voor stuk, hadden ze dingen beleefd.
In stilte.
Op die hei.
Het was prachtig.
En zeker niet niks.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments