Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

STROHALMEN...

images

Het gaat dus niet zo goed met de pipo.
Geen concentratie, vermoeidheid, maar vooral grote somberte spelen hem al maanden parten.
Die somberte moet hij uitdrukken in cijfers.
En langzaam gingen die cijfers omlaag.

Eerst uit de 5, vrij plots naar een 3.
Geleidelijk naar een 2.
En dit weekend…
Hij lag op bed. De blik leeg.
“Hoe gaat het?”
Geen antwoord.
Doorvragen.
Na een tijdje:
“Ik voel me anderhalf. Ik wil nu eigenlijk niet meer leven.”

Die woorden had hij al vaker uitgesproken, maar dit keer ging er een soort alarm af. Iets in me zei: ‘Actie. Nu.’
Ik nam contact op met zijn psychologe.
‘Er moet snel iets gebeuren.’
Haar reactie:
‘Ik ga hem aanmelden bij de Crisis Dienst. Daar kunnen jullie morgen terecht.’

De Crisis Dienst.
Wie had dat gedacht, dat ik daar ooit met mijn zoon zou komen, bedacht ik me de volgende dag in de auto onderweg naar Almere. Steeds flarden van beelden van de vrolijke jongen die de pipo zo lang was. En nu, achterin, dat hoopje ellende dat nog steeds heel graag wil, maar echt niet meer kan.
Anderhalf… Als een benzinetank die bijna leeg is.

Het gebouw van de Crisis Dienst was eigenlijk heel rustig. Ik betrapte me op de verwachting dat we in een omgeving zouden komen waar alles crisis zou zijn, met gillende kinderen en verplegers die er met spuiten achteraan renden. Zoiets. In plaats daarvan zaten we in een stille wachtkamer met een grote, gele klok aan de muur, een houten speelhuis in de tuin en informatiefolders op een tafeltje. We werden gehaald door twee dames. Een psychiatrisch verpleegkundige en een klinisch psychologe. Ze stelden de pipo vragen. En vroegen door. En door. En door.

Het gesprek duurde een uur.
De pipo deed het zo ontzettend goed.
Hij deed zijn verhaal zo helder, open, eerlijk, kwetsbaar.
“Ik heb me altijd anders gevoeld. En ergens, op een bepaalde manier ook altijd verdrietig. Alleen dat was op de achtergrond. En nu is dat nog het enige wat ik voel.”
Dat van op de achtergrond wist ik niet en kwam hard binnen.
Ik drukte mijn tranen meerdere keren weg.
Als hij zo dapper was, dan moest ik het ook zijn.

Morgen wordt hij besproken in een team.
“We gaan je helpen”, zei de psychiatrisch verpleegkundige.
Ze zei het met een vastberadenheid waar we naar snakken.

Strohalmen, om ons aan vast te klampen.
Meer hebben we even niet.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 15 comments