Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN WEEKJE IN DE ZANDBAK

Weer terug van een weekje bijscholen.
Een week terug de zandbak in, om te spelen.
‘Spirit Portrait Art, heette de cursus.
In de heerlijke Zwanenhof in Zenderen.

Spirit Portrait Art is het tekenen van overledenen en gidsen. Als kind tekende ik veel en vooral gezichten. Ik vond ze fascinerend. Maar in de loop der jaren raakte tekenen op de achtergrond. En nu, ineens, dook het op als mogelijkheid om mijn mediumschap weer eens een hele andere push te geven. Wat je volgens mij altijd moet blijven proberen in dit beroep. Zoeken en spelen…

Docenten waren de Engelse Su Wood en de Zweedse Mia Ottosen. Experts in the field. Want jemig, wat maken zij mooie portretten zeg, zo herkenbaar, zo karakteristiek. En echt dat je zegt: dat is duidelijk die-en-die…
Su begon ons eerst maar eens wat basisbeginselen te leren van ‘hoe teken je een hoofd’. Gevolgd door tips en tricks van hoe je iemand veroudert en waar de verschillen zitten tussen bijv. een mannenhoofd, een vrouwenhoofd, een kinderhoofd… En toen mochten wij ook een hoofd doen.
“Just see what happens”, zei de immer positieve Su.
En dit was wat happende:

oom john

Toch wel duidelijk een hoofd. En een heel verhaal had ik er ook bij. Van een man die rookte en die ook aan longkanker was overleden. Lollige vent, met iedereen een praatje. Maar ook teruggetrokken en op zichzelf.
“Let’s see if anyone recognizes this information”, zei Su.
Niemand.
Ja, wel de informatie, maar niet bij het hoofd!
Pas later, toen ik wat afstand had genomen, zag ik dat het hoofd verdomd veel op dat van mijn eigen vader leek! Ook een roker, lollig, teruggetrokken etc.
“That’s possible”, zei Su. “Family often comes first.”

Bij een volgende opdracht, mochten we een portret tekenen voor iemand. Een gids die bij een ander hoort. Ik proberen. En wie kwam:

meisje woII

Heel verhaal weer: WO II, op de vlucht, overleden in een kamp, wilde verpleegster worden, was er dus niet van gekomen. Voelde zich enorm verbonden met de actuele vluchtelingenkwestie. De tekening was voor A.
Die herkende deze jonge vrouw ook weer niet! Niet als haar gids of als wat dan ook. Maar ze moest wel huilen. “Ik ben zelf verpleegster van beroep. En ik voel me enorm sterk verbonden met de vluchtelingen-kwestie. Ik doe ook dingen voor ze. Dus ik voel wel een connectie met deze vrouw.”
“Hoe kan dit nu weer Su?”, vroeg ik.
“No worry’, zei ze. “The spirit world has to get used to you working in a totally different way now. You’re getting there…”
Oke.

Toen werd de opdracht nog specifieker: een overleden dierbare tekenen. Gewoon je laten leiden en zien wie er komt en bij wie die hoort.
Bij mij kwam deze dame.

sjaal

Borstkanker, danseres, sociaal heel actief tot het einde. “En ze droeg die sjaal omdat ze haar haar verloor door de chemo”, voegde ik eraan toe. “Ik herken haar”, zei C. “Alleen ze heeft geen chemo’s gehad. Ze droeg wel een sjaal om haar hoofd. En ik vind het mooi wat je in haar hals hebt getekend, want daar zat een litteken.”
Die dingetjes in de hals had ik gedachteloos getekend.
Ik keek naar mijn andere tekeningen.
Daar zaten geen dingetjes in de hals.
‘Ah’, dacht ik. ‘Zo werkt het dus. Niet nadenken. Maar je echt, letterlijk, laten inspireren. Zo werkt werken met de spirit gewoon het best.

Het was kortom een heerlijke week in de zandbak.
Zowel voor de spirit, als voor mij.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments